Posts tagged “ფიქრები

ზემოდან ვიღაც მაგრად გვეკაიფება

ეს ფიქრი დიდი ხანია მაწუხებს.

წარმოიდგინეთ, რა სასაცილოა ზემოდან 6 მილიარდზე მეტ ჰუმანოიდზე დაკვირვება: მათი ყოველდღიური უაზრო პრობლემების, უაზრობისთვის ცხოვრებისა და უაზრობისთვისვე სიკვდილის დანახვა.

სასაცილო არ იქნება ჩვენივე გამოგონილი ღირებულებების, სულელური მორალების და წესების, მათ გამო მომხდარი იდევ უფრო უაზრო ომებისა და ტანჯვა-წამების ყურება?

ჭიანჭველებით ვფუსფუსებთ ყოველდღე ერთ ეზოში და რა ხდება იმის იქით, აზრზე არ ვართ.

წარმოიდგინეთ, რომ იქ, ზემოთ, ერთ-ერთმა მათგანს გართობა უნდება და უცნაურ ნივთს, ან სულაც, უცნაურ მოვლენას გვიგდებს. მერე კი დგას და უყურებს, როგორ ვცდილობთ საუკუნეების განმავლობაში ამ “რაღაცის” წარმოშობის და არსებობის მიზეზების დადგენას.

ან იქნებ სხვებიც მასთან ერთად დგანან და სანაძლეოებს დებენ, ვინ უფრო ადრე მოახერხებს საიდუმლოს “ამოხსნას” და ადამიანუკებისთვის დამაჯერებელი ახსნის მოფიქრებას (“ვირთხების რბოლასავით”).

კარგი იუმორის გრძნობა აქვთ იქ, ზემოთ…


ბურთულები, რომლებიც ერთმანეთთან მიაგორეს

საიდან იწყება მეგობრობა?

 

გაიხსენეთ მომენტი, როცა მიხვდით, რომ თქვენი მეგობრები “თქვენები” გახდნენ…

ზოგი ამას დერეფანში მასთან ერთად ტრიალისას მიხვდა.

 

ზოგს ამისთვის წლები ერთ მერხზე ჯდომა დასჭირდა და კონკრეტულ მომენტი მისი მეხსიერების ლაბირინთებში სამუდამოდაა დაკარგული.

 

ზოგიერთმა  ექსკურსია ან ქეიფი გაიხსენა.

 

მაგრამ უმეტესობის მეხსიერებაში ცარიელია იმ კონკრეტულ მომენტის ადგილი, როცა ამა თუ იმ ადამიანთან მეგობრობა “გადაწყვიტა”.

 

მიუხედავად ამისა, ეს მომენტი ხომ არსებობს? ხომ არის ადგილი დროსა და სივრცეში, საიდანაც ჩვეულებრივი “გამარჯობა-როგორ ხარ”-ს იქით მოგინდა წასვლა?

რატომ მოხდა ეს? რატომ ეს ადამიანი და არა ის?

ცხოვრებაში ბევრ ადამიანს ვხვდებით, რომელთან ურთიერთობა შეიძლება მოგვწონდეს და რომელთაც შეიძლება ძალიან ვაფასებდეთ, მაგრამ ყველა არ ხდება ჩვენი მეგობარი. რატომ?

 

1 ვარიანტი: სიტუაციას მოაქვს.

 

მეგობრობის 90% შემთხვევითობიდან იწყება – შემთხვევით დალაპარაკებიდან, შემთხვევით შეხვედრიდან, შემთხვევით საჭირო მომენტში ურთიერთდახმარებიდან.

 

თუმცა ყველა, ვისაც შემთხვევით ვხვდებით, ველაპარაკებით ან ვეხმარებით, ჩვენი მეგობარი არ ხდება.

 

მეგობრობა კიდევ საერთო ინტერესებია, მაგრამ საერთოდ ინტერესების მქონე ადამიანები შეიძლება მეგობრები არ იყვნენ. ზედა პირობა დაცული რომც იყოს.

ჰოდა, რაშია მეგობრობის ჯადოსნური ფორმულა? მის არარსებობაში?

 

რა გვაიძულებს, თვალი დავხუჭოთ ადამიანის იმ თვისებებზე, რომელსაც არამეგობარში ვერ ავიტანდით? რატომ გადავწყვიტეთ, რომ ამ ადამიანის კარგი და ცუდია მისაღები და არა იმ ვიღაც სხვისი?

 

რა გვანდომებს ადამიანთან იმ სიტუაციის გარეთ შეხვედრას, სადაც ისედაც ჩვენი გზები ისედაც იკვეთება?

ნუთუ ადამიანები, რომლებთანაც ასეთი სიხარულით ვურთიერთობთ, მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ არიან “ჩვენები”, რომ რაღაც უხილავმა ძალამ ოდესღაც პატარა ბურთებივით მიგვაგორა ერთმანეთთან და მერე კიდევ დიდხანს გვაგორავებდა?

გამოდის, რომ ასე “შემთხვევით” ძალიან ბევრი ადამიანი დავკარგეთ, ვინც შეიძლებოდა, დღეს ჩვენი მეგობარი და მესაიდუმლე ყოფილიყო – მხოლოდ იმიტომ, რომ საჭირო დროს საჭირო ადგილას არ აღმოვჩნდით და საჭირო მიზეზი არ მოგვეცა ერთმანეთის პიროვნებით დაინტერესების – ანუ ერთმანეთთან არ მიგვაგორეს.

რატომ ვეგუებით ამას და რატომ ვანდობთ ყველაფერს შემთხვევითობას?

ძალიან ბევრი კითხვა დავსვი, რომელზედაც პასუხი არ გამაჩნია. ან გამაჩნია და ვერ ვხვდები.

მიმახვედრებს ვინმე?