Posts tagged “ტკივილი

ტკივილი, რომელსაც რობოტები ვერასდროს იგრძნობენ

სულის შემძვრელი, გულ-მუცელის გამყინავი ტკივილი.

ტკივილი, რომელიც თავიდან ფეხებამდე ტალღებად გივლის და ყოველ უჯრედს ნემსებად ერჭობა.

ტკივილი, რომელიც თავს არ განებებს.

ტკივლი, რომელმაც პარაზიტივით დაიბუდა სხეულში და შენი ნაწილი გახდა.

ტკივილი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ტკივილი

გიხუთავს ყოველდღე სულს.

ყოველ წუთს,

ყოველ წამს,

ყოველთვის, როცა ფიქრობ.

ყოველთვის, როცა ცდილობ, იყო ადამიანი და არა რობოტი.

Will the pain ever end?

I wanna be numb and not feel anything…

And still, I don’t want to feel nothing at all…

Nothing’s ever enough…

No one’s there to help…

So, just go on piercing through my soul,

go on making me bleed,

go on driving me insane,

go on tearing my heart out and eating the pieces,

continue the torture until there’s nothing left…

At least one of us can be happy.

Lucky Pain…

Never wanted to be an easy victim…

Never wanted to feel like nothing…

Never wanted to hate the sunshine…

Never wanted to feel pain…

Guess dreams don’t come true

Lock me up on the island of dreams and never let me out…

Advertisements

13 პორტალი უსასრულობისკენ

კიდევ ერთი ნაცრისფერი, უხალისო და უმზეო დღე…

მუსიკით გაფერადებული სამყარო და უსაზღვრო ემოცია…

13 პორტალი უსასრულობისკენ…


1. Draconian – Seasons Apart

2. My Dying Bride – For My Fallen Angel

3. Draconian – Heaven Laid in Tears

4. Sopor Aeternus – Hearse Shaped Basins of darkest Matter (Instrumental)

5. Atomtrakt – Industrien Des Todes

6. Slipknot – Vermillion

7. Nightwish – Sleeping Sun (სიმღერის ეს ვერსია უფრო მომწონს, კლიპს რა მნიშვნელობა აქვს)

8.  Delain – Frozen

9.  Epica – Solitary Ground

10. Cradle of Filth – Nymphetamine (Overdose)

11. HIM – Killing Loneliness

12. Diary of Dreams – Allocution

13. გუდა გუდა

წვიმად გადავიქეცი…




 


ურთიერთობა-ნარკოტიკი და “ლომკა” სკაიპში

ვაღიარებ, ადამიანებთან ურთიერთობა ჩემთვის ნარკოტიკია.

ადამიანები, რომელთაც ვუახლოვდები და ყველანაირ თემაზე ველაპარაკები, ჩემთვის ჰაერივით საჭირო ხდებიან ხოლმე.

მინდა, ყოველდღე საათობით ველაპარაკო.

ზოგჯერ ლაპარაკის დამთავრების შემდეგ გონებაში ისევ ვაგრძელებ მათთან საუბარს.

თავბრუ მეხვევა და მთელი დღეები სხვაზე ვერაფერზე ვფიქრობ.

 

მჭირდებიან ადამიანები.

მათ გარეშე თავს არარაობად ვგრძნობ და ჯადოსნურ ციხესიმაგრეში ვეძებ თავშესაფარს.

ვირტუალური ურთიერთობა გაცილებით უფრო თავისუფალს მხდის და ისეთ რაღაცეებს მაფქვევინებს, რასაც პირისპირ არავის ვეტყოდი.

დიდი ხნის ნაცნობებთანაც კი სკაიპში დამიწყია ახლო ურთიერთობა გაცნობიდან კარგა ხნის შემდეგ.

ასეა ყოველთვის – მორიგი სკაიპი-კაიფი და მის გარეშე კი საშინელი  “ლომკა” – მთელი დღეები გულის ფრიალი და ჰიპერაქტიული მომენტებისა დეპრესიის დღეში 15-ჯერ მონაცვლეობა.

სასაცილო ისაა, რომ ეს “საშინელებაც” მიყვარს.

მიყვარს, იმიტომ რომ თავს ადამიანად მაგრძნობინებს.

ვგრძნობ, რომ ცოცხალი ვარ.

ჰაერში გამოკიდებული, მაგრამ ცოცხალი.

ემოციებზე ვკაიფობ. ფრენა მიყვარს.

 

ბრახ! რეალობა…

დამეთანხმებით, რაც არ უნდა საინტერესო იყოს ეს საუბრები, თუ ადამიანი ემოციურად involved არაა, მისთვის ეს მოსაბეზრებელი და ძნელად ასატანი შეიძლება გახდეს.

მითუმეტეს, როცა ამ ადამიანს ყველაფერი იოლად ბეზრდება.

ხედავ, რომ საათობით გელაპარაკება – თუ მისწერ.

აშკარად მოსწონს – თითქოს.

თითქოს…

მაგრამ პირველი თვითონ არ გწერს არასდროს.

და გიჩნდება კითხვა – იქნებ თავს აბეზრებ?

იქნებ საერთოდ არ უნდა ლაპარაკი და უბრალოდ გულს არ გტკენს?

იქნებ…

ამიტომ ზიხარ და უყურებ, როგორაა შემოსული სკაიპში და მაინც არ წერ…

ბოლო 10 ლაპარაკისას შენ არ მისწერე? ახლა იქნებ მან მოგწეროს?

მარტო ეს არ გაკავებს, არც ნარკოტიკის მიჩვევა გინდა – მერე ისეთი სასიამოვნო აღარაა და ახალი საინტერესო ადამიანის მოძებნა გიწევს, რაც არც ისე ადვილია.

ზიხარ და ლომკა გტანჯავს.

გულ-მუცელის მწველი, თავბრუდამხვევი, ხელების ამაკანკალებელი ლომკა.

როგორ მინდა კაიფში გატარებული კიდევ ერთი საღამო.

რაც არ გკლავს, გაძლიერებსო და იქნებ ამ ნარკოტიკის ზეგავლენიდანაც მოვახერხო გაძლიერებულმა გამოსვლა.

იქნებ…