Posts tagged “სევდა

ცოტაოდენი სითბო

იყო დილა, იყო საღამო, პირველი ღამე…

თბილი, არანორმალური და ბავშვური…

keep waiting and craving for more…

სითბო, რომელსაც ადამიანის თვალებში ხედავ… იმ მომენტში, როცა თავში ქაოსია… და ეს გამოხედვა ყველაფერს გავიწყებს – გავიწყებს დარდებს, სევდებს, საკუთარ არარაობას და გონებაში მიმდინარე საბრძოლო ბატალიებს… მომენტალურად ყველაფერი ყუჩდება, სიჩუმე ჩამოწვება და თავს პირველად გრძნობ მშვიდად…

გინდა გააჩერო წამი, საათი, ღამე – რატომ უნდა ამოვიდეს მწველი მზე, რატომ უნდა გაიღვიძოს სულგაყინულმა ქალაქმა და რატომ უნდა დამთავრდეს ეს ყველაფერი ვითომ არაფერი…

იქნება დილა, იქნება საღამო, მეორე ღამე…

ისევ ის სიგიჟე, არანორმალური სითბო და წამიერი, წუთიერი თუ საათობრივი standby გონებაში… და ისევ ვითომ არაფერი…

დილას მოდევს საღამო, კვირა, თვე, იყინება მზე, წვიმს სევდა და თვალწინ ტრიალებს კადრები… გონების მაშინდელი გათიშვა მოგვიანებით error-ს აგდებს და ამ კადრებს ატრიალებს დღედაღამ…

ისევ იმედგაცრუება…

რა საჭირო იყო ან იმედი?

იმედი სულელებს აქვთ მხოლოდ…

ამ სისულელით სავსეა დედამიწა და ჯადოსნური ციხესიმაგრე…

And I watch how the beauty dies…

ლაბირინთი გასასვლელის გარეშე, უმიზნო ხეტიალი არსაით…

მორიგი სიკვდილი და ხელახლა დაბადება…

Advertisements

ოცნებები უინტერნეტობისას, ბაყაყების ორკესტრის თანხლებით

ვუყურებ, ვისმენ და უბრალოდ შევიგრძნობ.

რას?

თბილისის ზღვას.

თბილისის ზღვაზე უთვალავ ნათურას, წყალში რომ ირეკლებიან და გისოსებს გვანან… განწყობის თეორიაა, ვცხოვრობ გალიაში – ვხედავ გისოსებს…

მესმის ბაყაყების ყიყინი, გვერდით და მიზის, რომელსაც ვეხუტები, მის  სითბოს ვგრძნობ და ბაყაყების ორკესტრს ვუსმენ შორიდან… ნეტა რა აყიყინებთ ღამის 5 საათზე? რამე უხარიათ? წუხან? უყვართ? სძულთ?

მზის ენერგიით დამუხტული პატარა ნათურები მორცხვად ციმციმებენ სახლის წინ… მთებს იქით კი ჰაერში გამოკიდებული შუქები , მათაც თითქოს რაღაცის ერიდებათ…

საოცარი შეგრძნებაა… საოცარი ადგილი. უცნაური აურა, თითქოს სუფთა, შეურყვნელი, უცოდველი.

ცხოვრებაში რამდენჯერ მიძებნია წმინდა, შეურყვნელი ადამიანები… ადამიანები, რომელთაც ადამიანთა სიკეთის ჯერ კიდევ სჯერათ… ისე, როგორც ბავშვებს თოვლის ბაბუის. როგორ მდომებია, რომ ამ ადამიანებმა ერთ მშვენიერ დღეს არ გაიღვიძონ და არ გაიგონ, რომ ის არ არსებობს… რატომ არ არსებობს? ყველაფერი არსებობს, რისიც გვჯერა… დაჯერებაა პრობლემა – ხომ ვერ იტყვი უცებ, ამის მინდა მჯეროდეს და მართლა დაიჯერო?

აი ასე, ვსხედვართ თბილისის ზღვაზე და ვჯვამთ სიბრძნეებს… ვწუწუნებ ჩემს „შინაგან ტორმუზზე“, რომელიც თავისუფლების საშუალებას არ მაძლევს… ვწუწუნებთ ანგარებაზე, ვწუწუნებთ უნდობლობაზე და ვნანობთ, რომ ადამიანებს გულს ვუშლით, რადგან მათი ცუდი ბუნებიდან გამომდინარე, მხოლოდ ამ ცოდნის ჩვენივე საზიანოდ შემობრუნების იმედი გვაქვს…

გვაინტერესებს, რატომ არ ლაპარაკობენ სხვები საკუთარ თავზე, საკუთარ შეგრძნებებზე, საკუთარ ოცნეებზე?

დღეს დავუსვი ერთ ადამიანს ეს შეკითხვა და მიპასუხა, ძირითადად ძილზე ვიცნებობო…

რატომ ავიწყდებათ მოზრდილებს ოცნება? ავიწყდებათ, რომ ცხოვრება ლამაზი შეიძლება იყოს…

აღარ ოცნებობენ საყვარელ ადამიანთან ერთად თბილისის ზღვაზე ჯდომაზე და მძინარე ქალაქის ყურებაზე…

აღარ ოცნებობენ მწვანე ბალახზე წამოწოლაზე, ვინმესთან ჩახუტებაზე და უბრალოდ მთვარის სილამაზით ტკბობაზე…

აღარ ოცნებობენ ნაყინის პლანეტაზე, ცოცხით ფრენაზე, სითბოზე, ვიღაცის თვალებში სამყაროს დანახვაზე… ვერ წარმოუდგენიათ, რომ ბედნიერი მხოლოდ იმიტომ შეიძლება იყო, რომ დღეს მზე ანათებს და სულს გითბობს.

ვერ წარმოუდგენიათ ან ამაზე ფიქრი დაავიწყდათ. იმდენად მოსაწყენი გახდა ცხოვრება, ყალბი ურთიერთობები, მატერიალურზე ოცნება, რომ ოცნებებისთვს ადგილი არაა.

ასეთები არიან ყველანი, ბორკილდადებულნი და ჩაკეტილნი!

სიჩუმეს თვითმფრინავის ხმა არღვევს… რამდენი ადამიანი მიფრინავს ახლა ამ დაწყევლილი ადგილიდან? ადგილიდან, სადაც ოცნება დაავიწყდათ? თუმცა, არც სხვაგან მეგულებიან მეოცნებენი… მათ ხომ სასტიკად უსწორდებათ ცხოვრება? ოცნებებს დანგრევა უწერიათ მხოლოდ. ასე გვასწალიან სკოლაში, ასე გვასწავლიან მშობლები, ასე გვასწავლიან მეგობრები. რატომ უნდა იოცნებო შეუძლებელზე?

მარტო იმიტომ, რომ წამით ამ ოცნების ნაწილი ხდები და ბედნიერი ხარ.

მხოლოდ ამიტომ…

მარცხნივ, მთების თავზე ცას სითეთრე შეეპარა… უკვე თენდება, ხვალ – არა, უკვე დღეს – რამდენი საქმეა გასაკეთებელი, რამდენი წვრილმანი სადარდებელი და რამდენი სიყალბე მოსათმენი…

მინდა რომ ეს წამი უსასრულოდ გაგრძელდეს…

კიდევ მეოცნებე ადამიანი მინდა…

მინდა, მასთან ერთად გავფრინდე…

არ მაკმაყოფილებს ეს სამყარო…

სხვა სამყაროში მინდა…

მინდა…


13 პორტალი უსასრულობისკენ

კიდევ ერთი ნაცრისფერი, უხალისო და უმზეო დღე…

მუსიკით გაფერადებული სამყარო და უსაზღვრო ემოცია…

13 პორტალი უსასრულობისკენ…


1. Draconian – Seasons Apart

2. My Dying Bride – For My Fallen Angel

3. Draconian – Heaven Laid in Tears

4. Sopor Aeternus – Hearse Shaped Basins of darkest Matter (Instrumental)

5. Atomtrakt – Industrien Des Todes

6. Slipknot – Vermillion

7. Nightwish – Sleeping Sun (სიმღერის ეს ვერსია უფრო მომწონს, კლიპს რა მნიშვნელობა აქვს)

8.  Delain – Frozen

9.  Epica – Solitary Ground

10. Cradle of Filth – Nymphetamine (Overdose)

11. HIM – Killing Loneliness

12. Diary of Dreams – Allocution

13. გუდა გუდა

წვიმად გადავიქეცი…




 


ურთიერთობა-ნარკოტიკი და “ლომკა” სკაიპში

ვაღიარებ, ადამიანებთან ურთიერთობა ჩემთვის ნარკოტიკია.

ადამიანები, რომელთაც ვუახლოვდები და ყველანაირ თემაზე ველაპარაკები, ჩემთვის ჰაერივით საჭირო ხდებიან ხოლმე.

მინდა, ყოველდღე საათობით ველაპარაკო.

ზოგჯერ ლაპარაკის დამთავრების შემდეგ გონებაში ისევ ვაგრძელებ მათთან საუბარს.

თავბრუ მეხვევა და მთელი დღეები სხვაზე ვერაფერზე ვფიქრობ.

 

მჭირდებიან ადამიანები.

მათ გარეშე თავს არარაობად ვგრძნობ და ჯადოსნურ ციხესიმაგრეში ვეძებ თავშესაფარს.

ვირტუალური ურთიერთობა გაცილებით უფრო თავისუფალს მხდის და ისეთ რაღაცეებს მაფქვევინებს, რასაც პირისპირ არავის ვეტყოდი.

დიდი ხნის ნაცნობებთანაც კი სკაიპში დამიწყია ახლო ურთიერთობა გაცნობიდან კარგა ხნის შემდეგ.

ასეა ყოველთვის – მორიგი სკაიპი-კაიფი და მის გარეშე კი საშინელი  “ლომკა” – მთელი დღეები გულის ფრიალი და ჰიპერაქტიული მომენტებისა დეპრესიის დღეში 15-ჯერ მონაცვლეობა.

სასაცილო ისაა, რომ ეს “საშინელებაც” მიყვარს.

მიყვარს, იმიტომ რომ თავს ადამიანად მაგრძნობინებს.

ვგრძნობ, რომ ცოცხალი ვარ.

ჰაერში გამოკიდებული, მაგრამ ცოცხალი.

ემოციებზე ვკაიფობ. ფრენა მიყვარს.

 

ბრახ! რეალობა…

დამეთანხმებით, რაც არ უნდა საინტერესო იყოს ეს საუბრები, თუ ადამიანი ემოციურად involved არაა, მისთვის ეს მოსაბეზრებელი და ძნელად ასატანი შეიძლება გახდეს.

მითუმეტეს, როცა ამ ადამიანს ყველაფერი იოლად ბეზრდება.

ხედავ, რომ საათობით გელაპარაკება – თუ მისწერ.

აშკარად მოსწონს – თითქოს.

თითქოს…

მაგრამ პირველი თვითონ არ გწერს არასდროს.

და გიჩნდება კითხვა – იქნებ თავს აბეზრებ?

იქნებ საერთოდ არ უნდა ლაპარაკი და უბრალოდ გულს არ გტკენს?

იქნებ…

ამიტომ ზიხარ და უყურებ, როგორაა შემოსული სკაიპში და მაინც არ წერ…

ბოლო 10 ლაპარაკისას შენ არ მისწერე? ახლა იქნებ მან მოგწეროს?

მარტო ეს არ გაკავებს, არც ნარკოტიკის მიჩვევა გინდა – მერე ისეთი სასიამოვნო აღარაა და ახალი საინტერესო ადამიანის მოძებნა გიწევს, რაც არც ისე ადვილია.

ზიხარ და ლომკა გტანჯავს.

გულ-მუცელის მწველი, თავბრუდამხვევი, ხელების ამაკანკალებელი ლომკა.

როგორ მინდა კაიფში გატარებული კიდევ ერთი საღამო.

რაც არ გკლავს, გაძლიერებსო და იქნებ ამ ნარკოტიკის ზეგავლენიდანაც მოვახერხო გაძლიერებულმა გამოსვლა.

იქნებ…


ვეძებ ადამიანებს!!!

რამდენჯერ მიოცნებია, უცნაური სათვალე ან ლინზა მქონოდა, რომლითაც ადამიანების რეალურ სახეს დავინახავდი, ყოველგვარი ნიღბის გარეშე…

კიდევ უკეთესი, დედამიწაზე მცხოვრებ ადამიანთა ერთიანი database-ის ქონაზე მიოცნებია, advanced search ფუნქციით, სადაც სასურველი აზროვნების მქონე ადამიანებს სულ იოლად მოვაგნებდი.

დედამიწას ამძიმებს ამდენი ფსევდოინტელექტუალი, ფსევდოქრისტიანი, ფსევდომორალისტი – ეს ფსევდოსაზოგადოება. ყელშია ამოსულია ამდენი სნობი, ფულისტი, დედაკაცი, ქუჩის ბიჭი, რომელი ერთი ჩამოვთვალო!

მაჩვენეთ ნამდვილი ადამიანები!!!

გულისამრევია ამდენი უაზრო წესი, რასაც ჩვენვე ვქმნით, ხოლო შემდეგ ვემონებით და თავს ვამართვინებთ.

 

ვიღაცამ დაწერა, ცხელ გულზე დაწერილი პოსტები არ ვარგაო – რა მარაზმია!

 

ემოცია გაწერინებს, გაადამიანებს, ემოციით დაწერილი უმეტესად ასჯერ და ათასჯერ უფრო მართალი და გულწრფელია!  პირადი ბლოგს იმისთვის წერ, რომ რაც გაწუხებს, ის დაწერო!

 

მჯერა, რომ გამგები წააწყდება ამას და გაიგებს… და დააკომენტარებს კიდეც – იქნებ სულელი ვარ უბრალოდ და ტყუილად ვოცნებობ ადამიანებთან შეხვედრაზე?