Posts tagged “ოცნება

ფენტეზი, ნიკოლას ფლამელი და აგენტი oo7

მაგიით დაინტერესება ხშირად ფენტეზის ჟანრის წიგნების კითხვით იწყება.

 

 

 

აი, რატომ იწყებს მმკ თავპირის მტვრევას, როცა ჰორიზონტზე ამ ჟანრის პოპულარული წიგნი გამოჩნდება ხოლმე. და მაინც,მიუხედავად “ჯადოქრული ლიტერატურის” მრავალჯერადი შეჩვენებისა, “სატანისტები” საქართველოში ფენტეზის ჟანრის ლიტერატურას მაინც ვკითხულობთ.

 

 

 

ფენტეზი ის ჟანრია, რომელიც ამ სამყაროსგან მოწყვეტის და ოცნებებში გადაშვების საშუალებას გაძლევს, სადაც ყველა ჯადოსნური არსება, რაც კი ოდესმე გაგიგია, რეალურია.

აქ ყველაფერი შეიძლება მოხდეს, რაც რეალურ სამყაროში შეუძლებლად ითვლება. ფანტაზია სატანური კი არა, სასიცოცხლოდ აუცილებელი რამაა.

სხვანაირი გარემოს მიუხედავად, ფენტეზის ჟანრის წიგნების პერსონაჟები ხშირად ისეთივე ადამიანურნი არიან, როგორც ჩვენ – ჩვენსავით სტკივათ, უხარიათ, იბრძვიან, უყვართ…

 

 

 

ამბობენ, ფენტეზი ბავშვებისთვისააო.

ე კი ვამბობ, რომ ფენტეზი იმ ადამიანებისთვისაა, რომლებსაც ჯერ კიდევ შერჩათ ჩარჩოების გარეშე ოცნების ნიჭი.

 

მათთვის, ვისთვისაც ნაცრისფერ ყოველდღიურობას ვერ დაუკარგვინებია სპილოგადაყლაპული გველის დანახვის უნარი.

 

 

 

 

 

 

 

ერთი სიტყვით, ეს ჟანრი ყველასთვისაა, ვის გულშიც ჯერ კიდევ ცოცხლობს ცნობისმოყვარე და სამყაროსთვის ფართოდ გახელილი თვალებით მომზირალი მეოცნებე ბავშვი.

 

 

 

რამდენიმე თვის წინ ფენტეზის ჟანრის ახალი სერიის კითხვა დავიწყე. ესაა ირლანდიელი მწერლის, მაიკლ სკოტის The Secrets of the Immortal Nicholas Flamel.

 

 

 

სერია სულ 6 წიგნისგან შედგება:  The Alchemyst, The Magician , The Sorceress, The Necromancer, The Warlock (გამოვა 2011 წელს) და The Enchantress (2012).

 

 

 

ამ წიგნებს პირველ რიგში მრავალი ქვეყნის მითოლოგიის გამოყენებისა და არანაკლები რაოდენობის ისტორიული პერსონაჟის არსებობის გამო ვკითხულობ. წიგნის პერსონაჟები არიან, მაგალითად: ჰეკატე, ბასტეტი, მაკიაველი, შექსპირი, ჟანა დ’არკი, მარსი, პალამედე, გილგამეში,  პრომეთე, სფინქსი და ა.შ.

 

 

 

საინტერესოა ასევე მოქმედების ფართო არეალი: სან-ფრანცისკო და ამერიკის სხვა ადგილები, პარიზი, ლონდონი, სხვა სამყაროები…

 

 

 

ცენტრში კი სოფი და ჯოში – ტყუპები სუფთა ოქროსფერი და ვერცხლისფერი აურებით, რომლებიც წინასწარმეტყველების მიხედვით სამყაროს გადაარჩენენ ან გაანადგურებენ მას.

 

 

 

სოფი და ჯოშ ნიუმენები 15 წლის ტყუპები არიან, რომლებიც ერთ მორიგ ზაფხულს დეიდასთან ატარებენ და თან მუშაობენ (სოფი კაფეში, ჯოში კი ნიკოლას ფლემინგის წიგნების მაღაზიაში). სულ მალე დოქტორი ჯონ დი-ს გამოჩენა ყველაფერს თავდაყირა აყენებს და ჩვენი გმირები თავბრუდამხვევ მოგზაურობას იწყებენ კონტინენტიდან კონტინენტზე და სხვა სამყაროებში, შეხდებიან უამრავ ჯადოქარსა თუ მითოლოგიურ არსებას, შეისწავლიან ელემენტალების მაგიებს და გამოცდის წინაშე დააყენებენ ყველაზე დიდ რამეს, რაც გააჩნიათ – ერთმანეთისადმი ერთგულებას.

 

 

 

ნიკოლას და პერენელ ფლამელები კი მთელი ამ მოგზაურობის მანძილზე მათ გვერდით იქნებიან და მრავალ პასუხთან ერთად მრავალ კითხვას გაუჩენენ ტყუპებს.

 

 

 

ჯონ დი (Dr. John Dee) – წიგნის მთავარი ანტაგონისტი – ელისაბედის ეპოქის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ისტორიული პიროვნებაა – ოკულტისტი, ალქიმიკოსი, მათემატიკოსი, გეოგრაფი, ასტროლოგი და ასტრონომი.

 

 

 

სწორედ მან აირჩია ელისაბედ I-ს კორონაციის თარიღი და პირველი აგენტი 007 გახლდათ. ჯონ დი კოდირებულ გზავნილებს ასე აწერდა ხელს: “oo7” – სადაც ინგლისური ასოებით დაწერილი oo დედოფლის თვალებს წარმოადგენდა (დი დედოფლის თვალების როლს ასრულებდა), ხოლო 7 მის პერსონალური ნიშანს.

 

ვინც წიგნის დაგემოვნება გადაწყვიტა, მისი პირველი ნაწილით გავუმასპინძლდები (ინგლისურ ენაზეა): The Alchemist.

ჯადოსნურ მოგზაურობას გისურვებთ


მინდა თუ არ მინდა?

რაც უფრო შორს ხარ, მით უფრო ვტკბები, მე შენში მიყვარს ოცნება ჩემი…

არ ვიცი, მოგიახლოვდე, თუ ეს ყველაფერი იისფერ ფანტაზიად დავტოვო…

მინდა რეალური იყო, თან მეშინია, ნისლივით არ გამეფანტო…

მინდა, მიყვარდე და თან მეშინია…

მეშინია, არ მეტკინოს.

რატომ ვარ ასეთი მშიშარა?

მინდა, ფიქრი შევწყვიტო.

მინდა ვერაფერი ვიგრძნო და ცოტა ხნით უსასრულობის ნაწილი გავხდე.

ან დიდი ხნით…


ბურბურახი, ბუები და შოკოლადის ბაყაყები ანუ ჰარი პოტერის სამყარო ფლორიდაში

ვერც კი წარმოვიდგენ, რა გრძნობაა, როცა შენი ოცნების სამყაროში რეალურად ხვდები.

სამწუხაროა, რომ ამით მანიპულირებენ ხოლმე – ოცნება ძვირი ღირს. თუმცა რას იზამ, შენი ოცნება სხვის ოცნებაზე – ფულზე უნდა გაცვალო.

ფლორიდაში ცოტა ხნის წინ ჰარი პოტერის გასართობი პარკი გაიხსნა, სადაც ყველა ჭეშმარიტ პოტერისტს და არამარტო მას ბევრი სიურპრიზი, გართობა და მცირე ხნით სხვა სამყაროში მოხვედრა ელის.

ჰიპოგრიფისა და დრაკონის roller-coaster-ები,  ტკბილეულითა და უამრავი საინტერესო ნივთით სავსე ზონკოს და თაფლუჭის მაღაზიები.

აქ სხვა რამეებთან ერთად ჯადოსნური ჯოხების, შოკოლადის ბაყაყების, ბერტი ბოტის ყველანაირი გემოს კანფეტების და სნიკოსკოპების ყიდვაც შეიძლება.

გარეთ ბურბურახის ჩამოსასხმელ აპარატთან რიგები დგას (სხვათა შორის, ამ სასმელის 5 საბოლოო ვარიანტიდან ჯოან როულინგმა ამოარჩია “ის” ბურბურახი, რომელიც საკუთარი ფანტაზიით შექმნა თავის დროზე – რა უცნაურია, როცა საკუთარ ფანტაზიას აგემოვნებ). ალკოჰოლური ბურბურახის მსურველებმა “ღორის თავში” უნდა შეიარონ 😛

არც გოგრის წვენის, შოკოლადის ქვაბის ფორმის ნამცხვრის და სხვა ტკბილეულის მოყვარულებს დაწყვეტენ გულს.  

წიგნებიდან ნაცნობი მაღაზიების გარდა აქ უამრავი სხვა მაღაზიაა, სადაც ჰარი პოტერთან დაკავშირებული ყველანაირი ნივთის ყიდვა შეიძლება.

ცოტას გაივლი და საბუეს წააწყდები – როგორ მინდა, ბუ მყავდეს!

ამდენი მაღაზიის გავლის შემდეგ კი ბოლოსდაბოლოს ჰოგვორტსის ნამდვილად ჯადოსნურ ციხესიმაგრეს მიადგები. Harry Potter and the Forbidden Journey გზაა, რომლის გავლისას ციხესიმაგრეში უამრავ ნაცნობ ადგილს, არსებას, ფილმისა თუ წიგნის სცენას ნახავ.

ნაცნობი ადგილები თუ საგნები არც პარკშია იშვიათობა, მაგალითად ჰაგრიდის ქოხი და ფორდ ანგლია.

ბოლოს კი ერთ-ერთი ყველაზე მრავალიცხოვანი ჰარი პოტერის საიტის, Leaky-ს გუნდის ვიდეოს გთავაზობთ, რომელიც მათ ჰარი პოტერის სამყაროში სტუმრობისას გადაიღეს:

პირველ ნაწილში პარკში შეგიყვანენ და სხვა რაღაცებთან ერთად საბუეს და ბურბურახის დაგემოვნებას გაჩვენებენ.

მეორე ნაწილში კი შოკოლადია ბაყაყებს და თაფლუჭის მაღაზიას ნახავთ და ჰიპოგრიფზეც გაისეირნებთ.

(ერთ-ერთი გოგოს ბუ-ყელსაბამზეც დამრჩა თვალი :-S )

იმედია, ამ ოცნების საყიდელი ფული მეც მექნება ოდესმე ^_^


ჯადოსნური ციხესიმაგრე გერმანიაში

ეს Neuschwanstein-ია – ყველაზე ცნობილი ციხესიმაგრე მსოფლიოში, რომელიც კინაღამ მსოფლიოს ახალ 7 საოცრებაში შევიდა.

ციხესიმაგრე, რომლის გარშემო ლეგენდებს ბოლო არ უჩანს.

სასახლე, რომელიც რეალობაში თუ ნახე, განცდილი ემოციები ცხოვრების ბოლომდე გეყოფა. სურათებიც კი შოკისმომგვრელია. მისი შემხედვარე თავს ნამცეცა ადამიანად, არარაობად გრძნობ.

რამდენ ჩვენგანს შეუძლია ცხოვრებაში ასეთი სასწაულის შექმნა?

ესაა სასახლე, რომელიც დისნეილენდის მძინარე მზეთუნახავის ციხესიმაგრის შთაგონება გახდა.

სასახლე, რომელიც 1 ადამიანისთვის – ბავარიის მეფე ლუდვიგ II-ისთვის აშენდა მე-19 საუკუნეში. ნოიშვანშტაინი სწორედ მისი ფანტაზიის ნაყოფი იყო და მშენებლობის არცერთი დეტალი არ დაუტოვებია უყურადღებოდ.

ლუდვიგ II – ლეგენდარული პოეტური სულის მქონე “ზღაპრების მეფე”, რომელსაც ვაგნერის ოპერები და განმარტოება უყვარდა. “შეშლილ მეფესაც” ეძახდნენ უცნაურობების გამო.

სუფრას 4 კაცისთვის აშლევინებდა ხოლმე, რადგან წარმოსახვით სტუმრებთან ერთად უყვარდა ვახშმობა. მეფე ხშირად ღამით ცხოვრობდა, დღისით კი ეძინა.

ციხესიმაგრის იდეა პირველად რიხარდ ვაგნერისადმი მიწერილ წერილში აღწერა.

ნოიშვანშტაინში (ეს სახელი მას მხოლოდ მეფის სიკვდილის შემდეგ ეწოდა) ძალიან ცოტა ხანს იცხოვრა და მის დასრულებას ვერც კი მოესწრო.

მეფის ექსცენტრული ბუნება მრჩევლებს ყელში ამოუვიდათ და გიჟად გამოაცხადებინეს.

“ზღაპრების მეფის” სიკვდილიც კი საიდუმლოებითაა მოცული – სასახლის ახლოს ტბაში იპოვეს დამხრჩვალი იმ ექიმთან ერთად, რომელმაც შეშლილად გამოცხადა.

“შეშლილი მეფის” საყვარელი კომპოზიტორი ვაგნერი ციხესიმაგრეში ერთხელაც არ ყოფილა, მიუხედავად იმისა, რომ შიგნიდან მისი ოპერების სცენებით იყო მთელი სასახლე მოხატული. კომპოზიტორი სასახლის დამთავრებამდე გარდაიცვალა.

ციხესიმაგრის სახელი – Neuschwanstein ქართულად “ახალი გედის ქვას” ნიშნავს და ვაგნერის ერთ-ერთი ოპერის პერსონაჟის საპატივსაცემოდ დაერქვა.

იმედია, ოდესმე ამ ჯადოსნური ქმნილების აღქმას ახლოდან შევძლებ.

ნოიშვანშტაინის სილამაზით ალბათ კიდევ მრავალი თაობა დატკბება, ჩემნაირებს კი შეშურდებათ, რომ ასეთი საოცრების შექმნა არ ძალუძთ.


ოცნებები უინტერნეტობისას, ბაყაყების ორკესტრის თანხლებით

ვუყურებ, ვისმენ და უბრალოდ შევიგრძნობ.

რას?

თბილისის ზღვას.

თბილისის ზღვაზე უთვალავ ნათურას, წყალში რომ ირეკლებიან და გისოსებს გვანან… განწყობის თეორიაა, ვცხოვრობ გალიაში – ვხედავ გისოსებს…

მესმის ბაყაყების ყიყინი, გვერდით და მიზის, რომელსაც ვეხუტები, მის  სითბოს ვგრძნობ და ბაყაყების ორკესტრს ვუსმენ შორიდან… ნეტა რა აყიყინებთ ღამის 5 საათზე? რამე უხარიათ? წუხან? უყვართ? სძულთ?

მზის ენერგიით დამუხტული პატარა ნათურები მორცხვად ციმციმებენ სახლის წინ… მთებს იქით კი ჰაერში გამოკიდებული შუქები , მათაც თითქოს რაღაცის ერიდებათ…

საოცარი შეგრძნებაა… საოცარი ადგილი. უცნაური აურა, თითქოს სუფთა, შეურყვნელი, უცოდველი.

ცხოვრებაში რამდენჯერ მიძებნია წმინდა, შეურყვნელი ადამიანები… ადამიანები, რომელთაც ადამიანთა სიკეთის ჯერ კიდევ სჯერათ… ისე, როგორც ბავშვებს თოვლის ბაბუის. როგორ მდომებია, რომ ამ ადამიანებმა ერთ მშვენიერ დღეს არ გაიღვიძონ და არ გაიგონ, რომ ის არ არსებობს… რატომ არ არსებობს? ყველაფერი არსებობს, რისიც გვჯერა… დაჯერებაა პრობლემა – ხომ ვერ იტყვი უცებ, ამის მინდა მჯეროდეს და მართლა დაიჯერო?

აი ასე, ვსხედვართ თბილისის ზღვაზე და ვჯვამთ სიბრძნეებს… ვწუწუნებ ჩემს „შინაგან ტორმუზზე“, რომელიც თავისუფლების საშუალებას არ მაძლევს… ვწუწუნებთ ანგარებაზე, ვწუწუნებთ უნდობლობაზე და ვნანობთ, რომ ადამიანებს გულს ვუშლით, რადგან მათი ცუდი ბუნებიდან გამომდინარე, მხოლოდ ამ ცოდნის ჩვენივე საზიანოდ შემობრუნების იმედი გვაქვს…

გვაინტერესებს, რატომ არ ლაპარაკობენ სხვები საკუთარ თავზე, საკუთარ შეგრძნებებზე, საკუთარ ოცნეებზე?

დღეს დავუსვი ერთ ადამიანს ეს შეკითხვა და მიპასუხა, ძირითადად ძილზე ვიცნებობო…

რატომ ავიწყდებათ მოზრდილებს ოცნება? ავიწყდებათ, რომ ცხოვრება ლამაზი შეიძლება იყოს…

აღარ ოცნებობენ საყვარელ ადამიანთან ერთად თბილისის ზღვაზე ჯდომაზე და მძინარე ქალაქის ყურებაზე…

აღარ ოცნებობენ მწვანე ბალახზე წამოწოლაზე, ვინმესთან ჩახუტებაზე და უბრალოდ მთვარის სილამაზით ტკბობაზე…

აღარ ოცნებობენ ნაყინის პლანეტაზე, ცოცხით ფრენაზე, სითბოზე, ვიღაცის თვალებში სამყაროს დანახვაზე… ვერ წარმოუდგენიათ, რომ ბედნიერი მხოლოდ იმიტომ შეიძლება იყო, რომ დღეს მზე ანათებს და სულს გითბობს.

ვერ წარმოუდგენიათ ან ამაზე ფიქრი დაავიწყდათ. იმდენად მოსაწყენი გახდა ცხოვრება, ყალბი ურთიერთობები, მატერიალურზე ოცნება, რომ ოცნებებისთვს ადგილი არაა.

ასეთები არიან ყველანი, ბორკილდადებულნი და ჩაკეტილნი!

სიჩუმეს თვითმფრინავის ხმა არღვევს… რამდენი ადამიანი მიფრინავს ახლა ამ დაწყევლილი ადგილიდან? ადგილიდან, სადაც ოცნება დაავიწყდათ? თუმცა, არც სხვაგან მეგულებიან მეოცნებენი… მათ ხომ სასტიკად უსწორდებათ ცხოვრება? ოცნებებს დანგრევა უწერიათ მხოლოდ. ასე გვასწალიან სკოლაში, ასე გვასწავლიან მშობლები, ასე გვასწავლიან მეგობრები. რატომ უნდა იოცნებო შეუძლებელზე?

მარტო იმიტომ, რომ წამით ამ ოცნების ნაწილი ხდები და ბედნიერი ხარ.

მხოლოდ ამიტომ…

მარცხნივ, მთების თავზე ცას სითეთრე შეეპარა… უკვე თენდება, ხვალ – არა, უკვე დღეს – რამდენი საქმეა გასაკეთებელი, რამდენი წვრილმანი სადარდებელი და რამდენი სიყალბე მოსათმენი…

მინდა რომ ეს წამი უსასრულოდ გაგრძელდეს…

კიდევ მეოცნებე ადამიანი მინდა…

მინდა, მასთან ერთად გავფრინდე…

არ მაკმაყოფილებს ეს სამყარო…

სხვა სამყაროში მინდა…

მინდა…


ურთიერთობა-ნარკოტიკი და “ლომკა” სკაიპში

ვაღიარებ, ადამიანებთან ურთიერთობა ჩემთვის ნარკოტიკია.

ადამიანები, რომელთაც ვუახლოვდები და ყველანაირ თემაზე ველაპარაკები, ჩემთვის ჰაერივით საჭირო ხდებიან ხოლმე.

მინდა, ყოველდღე საათობით ველაპარაკო.

ზოგჯერ ლაპარაკის დამთავრების შემდეგ გონებაში ისევ ვაგრძელებ მათთან საუბარს.

თავბრუ მეხვევა და მთელი დღეები სხვაზე ვერაფერზე ვფიქრობ.

 

მჭირდებიან ადამიანები.

მათ გარეშე თავს არარაობად ვგრძნობ და ჯადოსნურ ციხესიმაგრეში ვეძებ თავშესაფარს.

ვირტუალური ურთიერთობა გაცილებით უფრო თავისუფალს მხდის და ისეთ რაღაცეებს მაფქვევინებს, რასაც პირისპირ არავის ვეტყოდი.

დიდი ხნის ნაცნობებთანაც კი სკაიპში დამიწყია ახლო ურთიერთობა გაცნობიდან კარგა ხნის შემდეგ.

ასეა ყოველთვის – მორიგი სკაიპი-კაიფი და მის გარეშე კი საშინელი  “ლომკა” – მთელი დღეები გულის ფრიალი და ჰიპერაქტიული მომენტებისა დეპრესიის დღეში 15-ჯერ მონაცვლეობა.

სასაცილო ისაა, რომ ეს “საშინელებაც” მიყვარს.

მიყვარს, იმიტომ რომ თავს ადამიანად მაგრძნობინებს.

ვგრძნობ, რომ ცოცხალი ვარ.

ჰაერში გამოკიდებული, მაგრამ ცოცხალი.

ემოციებზე ვკაიფობ. ფრენა მიყვარს.

 

ბრახ! რეალობა…

დამეთანხმებით, რაც არ უნდა საინტერესო იყოს ეს საუბრები, თუ ადამიანი ემოციურად involved არაა, მისთვის ეს მოსაბეზრებელი და ძნელად ასატანი შეიძლება გახდეს.

მითუმეტეს, როცა ამ ადამიანს ყველაფერი იოლად ბეზრდება.

ხედავ, რომ საათობით გელაპარაკება – თუ მისწერ.

აშკარად მოსწონს – თითქოს.

თითქოს…

მაგრამ პირველი თვითონ არ გწერს არასდროს.

და გიჩნდება კითხვა – იქნებ თავს აბეზრებ?

იქნებ საერთოდ არ უნდა ლაპარაკი და უბრალოდ გულს არ გტკენს?

იქნებ…

ამიტომ ზიხარ და უყურებ, როგორაა შემოსული სკაიპში და მაინც არ წერ…

ბოლო 10 ლაპარაკისას შენ არ მისწერე? ახლა იქნებ მან მოგწეროს?

მარტო ეს არ გაკავებს, არც ნარკოტიკის მიჩვევა გინდა – მერე ისეთი სასიამოვნო აღარაა და ახალი საინტერესო ადამიანის მოძებნა გიწევს, რაც არც ისე ადვილია.

ზიხარ და ლომკა გტანჯავს.

გულ-მუცელის მწველი, თავბრუდამხვევი, ხელების ამაკანკალებელი ლომკა.

როგორ მინდა კაიფში გატარებული კიდევ ერთი საღამო.

რაც არ გკლავს, გაძლიერებსო და იქნებ ამ ნარკოტიკის ზეგავლენიდანაც მოვახერხო გაძლიერებულმა გამოსვლა.

იქნებ…


ვეძებ ადამიანებს!!!

რამდენჯერ მიოცნებია, უცნაური სათვალე ან ლინზა მქონოდა, რომლითაც ადამიანების რეალურ სახეს დავინახავდი, ყოველგვარი ნიღბის გარეშე…

კიდევ უკეთესი, დედამიწაზე მცხოვრებ ადამიანთა ერთიანი database-ის ქონაზე მიოცნებია, advanced search ფუნქციით, სადაც სასურველი აზროვნების მქონე ადამიანებს სულ იოლად მოვაგნებდი.

დედამიწას ამძიმებს ამდენი ფსევდოინტელექტუალი, ფსევდოქრისტიანი, ფსევდომორალისტი – ეს ფსევდოსაზოგადოება. ყელშია ამოსულია ამდენი სნობი, ფულისტი, დედაკაცი, ქუჩის ბიჭი, რომელი ერთი ჩამოვთვალო!

მაჩვენეთ ნამდვილი ადამიანები!!!

გულისამრევია ამდენი უაზრო წესი, რასაც ჩვენვე ვქმნით, ხოლო შემდეგ ვემონებით და თავს ვამართვინებთ.

 

ვიღაცამ დაწერა, ცხელ გულზე დაწერილი პოსტები არ ვარგაო – რა მარაზმია!

 

ემოცია გაწერინებს, გაადამიანებს, ემოციით დაწერილი უმეტესად ასჯერ და ათასჯერ უფრო მართალი და გულწრფელია!  პირადი ბლოგს იმისთვის წერ, რომ რაც გაწუხებს, ის დაწერო!

 

მჯერა, რომ გამგები წააწყდება ამას და გაიგებს… და დააკომენტარებს კიდეც – იქნებ სულელი ვარ უბრალოდ და ტყუილად ვოცნებობ ადამიანებთან შეხვედრაზე?