Posts tagged “ნარკოტიკი

ანონიმ ინტერნეტომანთა კლუბი

გამარჯობა, მე bluekittie ვარ და ინტერნეტომანია მაქვს.

ეს კი ანონიმ ინტერნეტომანთა შეხვედრაა. დასწრება თავისუფალია.

გელით სასიამოვნო ვახშამი სანთლის შუქზე და საუბარი ყველაფერზე, რაც ამ თემასთანაა დაკავშირებული.

ჯერ საკუთარ თავზე გიამბობთ.

სიმპტომები: ეცადეთ, იპოვოთ ჩემი სახლში ყოფნისას წუთი, როცა ფეისბუქზე, სკაიპში, ფორუმზე და კაცმა არ იცის, კიდევ სად არ ვარ – საეჭვოა, მოახერხოთ.

თუ იპოვით, მაშინაც – ოჯახის წევრებთან საუბრისას, ჭურჭლის რეცხვისას, საზამთროს ჭამისას, თავის მოფხანისას, აბაზანაში, “ზალაში”, საძინებელში, – მუდმივად იმაზე ვფიქრობ, როდის დავუბრუნდები ვირტუალურ რეალობას.

ასე, ვზივარ და უსასრულოდ ვაწკაპუნებ refresh ღილაკს.

სახლში ყოფნის არცერთი წუთი არ მემეტება სხვა საქმისთვის – ძილიც კი.

ამას თუ კითხულობ, 97% ინტერნეტომანი ხარ.

შენიშვნა: ამ წამალზე შეჯდომის მიზეზი ყველას თავისი აქვს.

მაინტერესებდა, ჩემნაირი თუ აქვთ.

აღიარება: ინტერნეტომანიით სახლში ყოფნის სიძულვილმა დამაავადა.

საკმარისია, გარეთ გავიდე, რომ ის აღარ მაწუხებს. წინააღმდეგ შემთხვევაში კი მხოლოდ ინტერნეტში შემიძლია თავი “სრულფასოვან” ადამიანად ვიგრძნო.

როგორც კი თავს მაღლა ვწევ და ოთახში მიმოვიხედები, გისოსების მეტს ვერაფერს ვხედავ და სული მეხუთება.

მეზიზღება ეს სახლი, მეზიზღება ოჯახის წევრებთან ურთიერთობის ვალდებულება (დის გარდა), მეზიზღება ყველაფერი, რაც აქაურობასთანაა დაკავშირებული.

ინტერნეტი კი… ოოო ეს ინტერნეტი… ბევრი ახალი ადამიანი, ბევრი თავისუფლება, ბევრი გასართობი, ბევრი ფანტაზია და საშუალება, უსასრულოდ მოკლა დრო…

მეტი რა გინდა ადამიანს, როცა საიდანმე გაქცევა გსურს?

What’s your excuse?

Advertisements

ურთიერთობა-ნარკოტიკი და “ლომკა” სკაიპში

ვაღიარებ, ადამიანებთან ურთიერთობა ჩემთვის ნარკოტიკია.

ადამიანები, რომელთაც ვუახლოვდები და ყველანაირ თემაზე ველაპარაკები, ჩემთვის ჰაერივით საჭირო ხდებიან ხოლმე.

მინდა, ყოველდღე საათობით ველაპარაკო.

ზოგჯერ ლაპარაკის დამთავრების შემდეგ გონებაში ისევ ვაგრძელებ მათთან საუბარს.

თავბრუ მეხვევა და მთელი დღეები სხვაზე ვერაფერზე ვფიქრობ.

 

მჭირდებიან ადამიანები.

მათ გარეშე თავს არარაობად ვგრძნობ და ჯადოსნურ ციხესიმაგრეში ვეძებ თავშესაფარს.

ვირტუალური ურთიერთობა გაცილებით უფრო თავისუფალს მხდის და ისეთ რაღაცეებს მაფქვევინებს, რასაც პირისპირ არავის ვეტყოდი.

დიდი ხნის ნაცნობებთანაც კი სკაიპში დამიწყია ახლო ურთიერთობა გაცნობიდან კარგა ხნის შემდეგ.

ასეა ყოველთვის – მორიგი სკაიპი-კაიფი და მის გარეშე კი საშინელი  “ლომკა” – მთელი დღეები გულის ფრიალი და ჰიპერაქტიული მომენტებისა დეპრესიის დღეში 15-ჯერ მონაცვლეობა.

სასაცილო ისაა, რომ ეს “საშინელებაც” მიყვარს.

მიყვარს, იმიტომ რომ თავს ადამიანად მაგრძნობინებს.

ვგრძნობ, რომ ცოცხალი ვარ.

ჰაერში გამოკიდებული, მაგრამ ცოცხალი.

ემოციებზე ვკაიფობ. ფრენა მიყვარს.

 

ბრახ! რეალობა…

დამეთანხმებით, რაც არ უნდა საინტერესო იყოს ეს საუბრები, თუ ადამიანი ემოციურად involved არაა, მისთვის ეს მოსაბეზრებელი და ძნელად ასატანი შეიძლება გახდეს.

მითუმეტეს, როცა ამ ადამიანს ყველაფერი იოლად ბეზრდება.

ხედავ, რომ საათობით გელაპარაკება – თუ მისწერ.

აშკარად მოსწონს – თითქოს.

თითქოს…

მაგრამ პირველი თვითონ არ გწერს არასდროს.

და გიჩნდება კითხვა – იქნებ თავს აბეზრებ?

იქნებ საერთოდ არ უნდა ლაპარაკი და უბრალოდ გულს არ გტკენს?

იქნებ…

ამიტომ ზიხარ და უყურებ, როგორაა შემოსული სკაიპში და მაინც არ წერ…

ბოლო 10 ლაპარაკისას შენ არ მისწერე? ახლა იქნებ მან მოგწეროს?

მარტო ეს არ გაკავებს, არც ნარკოტიკის მიჩვევა გინდა – მერე ისეთი სასიამოვნო აღარაა და ახალი საინტერესო ადამიანის მოძებნა გიწევს, რაც არც ისე ადვილია.

ზიხარ და ლომკა გტანჯავს.

გულ-მუცელის მწველი, თავბრუდამხვევი, ხელების ამაკანკალებელი ლომკა.

როგორ მინდა კაიფში გატარებული კიდევ ერთი საღამო.

რაც არ გკლავს, გაძლიერებსო და იქნებ ამ ნარკოტიკის ზეგავლენიდანაც მოვახერხო გაძლიერებულმა გამოსვლა.

იქნებ…