Posts tagged “დეპრესია

Wordless Lament

Advertisements

ვერიტაზერუმი უნდა დავლიო

(მაგლების საყურადღებოდ: ვერიტაზერუმი სიმართლის ელექსირია)

ამ წუთას მივხვდი, რამსისქე კედელი მაქვს გარშემო შემოვლებული.

ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ენა და ამ შემთხვევაში თითები მაქვს დატყვევებული.  ხმის ამოღებაში და ტექსტის აკრეფაში რაღაც უხილავი ძალა მიშლის ხელს.

საერთოდ გალიაში ვცხოვრობ, მაგრამ ამაზე სხვა დროს.

ჩემი ერთ-ერთი მიზანი თავისუფლების მიღწევაა, მაგრამ ამისთვის თვითონ უნდა ვიყო ჯერ თავისუფალი და ტვინის გალიიდან გამოვიდე.

რეალურ ცხოვრებაში ეს ალბათ საშიშია, მაგრამ ვირტუალურად მაინც…

ჩემი ვინაობა ხომ თითქმის არავინ იცის…  ან რომც იცოდეს, რა?

რისი მეშინია?

მგონი შიშის გასაქრობადაც მჭირდება რაიმე ელექსირის დალევა. ნახევარპრინცის წიგნს ჩავუჯდები…

მორიგი მაგიური სიმღერა ტივტივებს საფიქრელას ზედაპირზე:

It is the fear that drives you mad
It is the fear that makes you blind
It is the fear that keeps you sad
It is the fear that kills your mind

ეს პოსტი თვითშთაგონებისთვისაა დაწერილი.

საკმარისია თითებზე ბოქლომის დადება და იმაზე ფიქრი, რას იფიქრებენ.

გალიიდან გამოსვლის დროა…

საკმარისია!

დავლევ ახლა ვერიტაზერუმს და გულწრფელი გავხდები!

ვილაპარაკებ იმაზე, რაზეც აქამდე ვდუმდი.

არ შემეშინდება შეცდომების დაშვების.

არ შემეშინდება ამ შეცდომებზე სწავლის.

არ შემეშინდება…

Accio Veritaserum!!!

დავლევ და უშიშრად ვიტყვი: “CONFRINGO!!!”

გავაღწევ გალიიდან!


13 პორტალი უსასრულობისკენ

კიდევ ერთი ნაცრისფერი, უხალისო და უმზეო დღე…

მუსიკით გაფერადებული სამყარო და უსაზღვრო ემოცია…

13 პორტალი უსასრულობისკენ…


1. Draconian – Seasons Apart

2. My Dying Bride – For My Fallen Angel

3. Draconian – Heaven Laid in Tears

4. Sopor Aeternus – Hearse Shaped Basins of darkest Matter (Instrumental)

5. Atomtrakt – Industrien Des Todes

6. Slipknot – Vermillion

7. Nightwish – Sleeping Sun (სიმღერის ეს ვერსია უფრო მომწონს, კლიპს რა მნიშვნელობა აქვს)

8.  Delain – Frozen

9.  Epica – Solitary Ground

10. Cradle of Filth – Nymphetamine (Overdose)

11. HIM – Killing Loneliness

12. Diary of Dreams – Allocution

13. გუდა გუდა

წვიმად გადავიქეცი…




 


ურთიერთობა-ნარკოტიკი და “ლომკა” სკაიპში

ვაღიარებ, ადამიანებთან ურთიერთობა ჩემთვის ნარკოტიკია.

ადამიანები, რომელთაც ვუახლოვდები და ყველანაირ თემაზე ველაპარაკები, ჩემთვის ჰაერივით საჭირო ხდებიან ხოლმე.

მინდა, ყოველდღე საათობით ველაპარაკო.

ზოგჯერ ლაპარაკის დამთავრების შემდეგ გონებაში ისევ ვაგრძელებ მათთან საუბარს.

თავბრუ მეხვევა და მთელი დღეები სხვაზე ვერაფერზე ვფიქრობ.

 

მჭირდებიან ადამიანები.

მათ გარეშე თავს არარაობად ვგრძნობ და ჯადოსნურ ციხესიმაგრეში ვეძებ თავშესაფარს.

ვირტუალური ურთიერთობა გაცილებით უფრო თავისუფალს მხდის და ისეთ რაღაცეებს მაფქვევინებს, რასაც პირისპირ არავის ვეტყოდი.

დიდი ხნის ნაცნობებთანაც კი სკაიპში დამიწყია ახლო ურთიერთობა გაცნობიდან კარგა ხნის შემდეგ.

ასეა ყოველთვის – მორიგი სკაიპი-კაიფი და მის გარეშე კი საშინელი  “ლომკა” – მთელი დღეები გულის ფრიალი და ჰიპერაქტიული მომენტებისა დეპრესიის დღეში 15-ჯერ მონაცვლეობა.

სასაცილო ისაა, რომ ეს “საშინელებაც” მიყვარს.

მიყვარს, იმიტომ რომ თავს ადამიანად მაგრძნობინებს.

ვგრძნობ, რომ ცოცხალი ვარ.

ჰაერში გამოკიდებული, მაგრამ ცოცხალი.

ემოციებზე ვკაიფობ. ფრენა მიყვარს.

 

ბრახ! რეალობა…

დამეთანხმებით, რაც არ უნდა საინტერესო იყოს ეს საუბრები, თუ ადამიანი ემოციურად involved არაა, მისთვის ეს მოსაბეზრებელი და ძნელად ასატანი შეიძლება გახდეს.

მითუმეტეს, როცა ამ ადამიანს ყველაფერი იოლად ბეზრდება.

ხედავ, რომ საათობით გელაპარაკება – თუ მისწერ.

აშკარად მოსწონს – თითქოს.

თითქოს…

მაგრამ პირველი თვითონ არ გწერს არასდროს.

და გიჩნდება კითხვა – იქნებ თავს აბეზრებ?

იქნებ საერთოდ არ უნდა ლაპარაკი და უბრალოდ გულს არ გტკენს?

იქნებ…

ამიტომ ზიხარ და უყურებ, როგორაა შემოსული სკაიპში და მაინც არ წერ…

ბოლო 10 ლაპარაკისას შენ არ მისწერე? ახლა იქნებ მან მოგწეროს?

მარტო ეს არ გაკავებს, არც ნარკოტიკის მიჩვევა გინდა – მერე ისეთი სასიამოვნო აღარაა და ახალი საინტერესო ადამიანის მოძებნა გიწევს, რაც არც ისე ადვილია.

ზიხარ და ლომკა გტანჯავს.

გულ-მუცელის მწველი, თავბრუდამხვევი, ხელების ამაკანკალებელი ლომკა.

როგორ მინდა კაიფში გატარებული კიდევ ერთი საღამო.

რაც არ გკლავს, გაძლიერებსო და იქნებ ამ ნარკოტიკის ზეგავლენიდანაც მოვახერხო გაძლიერებულმა გამოსვლა.

იქნებ…


ვეძებ ადამიანებს!!!

რამდენჯერ მიოცნებია, უცნაური სათვალე ან ლინზა მქონოდა, რომლითაც ადამიანების რეალურ სახეს დავინახავდი, ყოველგვარი ნიღბის გარეშე…

კიდევ უკეთესი, დედამიწაზე მცხოვრებ ადამიანთა ერთიანი database-ის ქონაზე მიოცნებია, advanced search ფუნქციით, სადაც სასურველი აზროვნების მქონე ადამიანებს სულ იოლად მოვაგნებდი.

დედამიწას ამძიმებს ამდენი ფსევდოინტელექტუალი, ფსევდოქრისტიანი, ფსევდომორალისტი – ეს ფსევდოსაზოგადოება. ყელშია ამოსულია ამდენი სნობი, ფულისტი, დედაკაცი, ქუჩის ბიჭი, რომელი ერთი ჩამოვთვალო!

მაჩვენეთ ნამდვილი ადამიანები!!!

გულისამრევია ამდენი უაზრო წესი, რასაც ჩვენვე ვქმნით, ხოლო შემდეგ ვემონებით და თავს ვამართვინებთ.

 

ვიღაცამ დაწერა, ცხელ გულზე დაწერილი პოსტები არ ვარგაო – რა მარაზმია!

 

ემოცია გაწერინებს, გაადამიანებს, ემოციით დაწერილი უმეტესად ასჯერ და ათასჯერ უფრო მართალი და გულწრფელია!  პირადი ბლოგს იმისთვის წერ, რომ რაც გაწუხებს, ის დაწერო!

 

მჯერა, რომ გამგები წააწყდება ამას და გაიგებს… და დააკომენტარებს კიდეც – იქნებ სულელი ვარ უბრალოდ და ტყუილად ვოცნებობ ადამიანებთან შეხვედრაზე?


Factory of Emotions

გარშემო სიბნელეა… სიცარიელე… ყველაფერი და თან არაფერი…

მინდა ჩავიძირო ლურჯ ზღვაში და თავზე ლურჯი მზე დამნათოდეს…


ცივა… მთვარესავით ცივა….

სინათლის ვიწრო ზოლიც კი არსაიდან მოდის… არც ლურჯი ზღვიდან…


დავბრმავდი და ვეღარც ამ ზღვას ვხედავ… თითქოს ხელახლა დავიბადე და ახლა ვეჩვევი ახალ გარემოს…

არ მესმის… ვერ შევიგრძნობ… ვიცი, რომ ძალიან ცხელა და ამ დროს როგორ მცივა…

როგორ… როგორ…
ნისლი… თვალუწვდენელი ბურუსი…

ლაჟვარდისფერი გაურკვევლობა, მეწამული სიბნელე…
აზრებს თავის ნებაზე დენის საშუალებას ვაძლევ…

რატომ არაა სინათლე შავი? რატომ ჰქვია თეთრი სინათლეს და შავი სიბნელეს? იქნებ პირიქითაა?

 


კვლავ სიცივე, რომელიც სხეულსაც და სულსაც შეგრძნების უნარს აკარგვინებს და უსასრულობაში მიაქანებს…

 


ყველაფერი არაფერია და ამავე დროს ყველაფერი… ამ ყველაფრით სავსეა ყველაფერი, ანუ ესენი ერთი და იგივეა… ყველაფერი ყველაფერია და თან არაფერი…


შოკოლადივით ტკბილია ასეთი მომენტები… და ცხოვრებასავით მწარეც, რადგან ამ დროს საკუთარ არარაობას სრულად შეიგრძნობ…

და მაინც, იხტიბარს არ იტეხ და შენს ადგილს ეძებ ამ გაუგებრობაში…


კარტის დასტა… უდარდელი გულები, ცარიელი აგურები, გაუგებარი ჯვრები და მისტიური ყვავები არხეინად დანავარდობენ ხელიდან ხელში.. მათაც კი შეუძლიათ ემოციის გამოწვევა…

ემოციის, რომლითაც ასეთი ღარიბები ვართ…

ემოციის, რომლის მისაღებადაც ამდენს ვწვალობთ…

მუსიკაც ხომ ემოციის სიმულატორია…

თანაც ლამაზი, ბოროტი, სევდიანი, მხიარული, გულგატეხილი და იმედიანი – მენიუ მრავალფეროვანია, ოღონდ ისურვე და ემოციის ფაბრიკა შენთვის ამუშავდება…


არადა ამაზე რამდენად მეტია მუსიკა… სხვისი ემოციის გამოძახილია… ამოხეთქილი გრძნობები, რომელსაც იმისთვის ვიყენებთ, რომ თავადაც ვიგრძნოთ რამე… ისე ხომ კაცობრიობის მცირე ნაწილს აქვს გრძნობები…

ან იქნებ დიდ ნაწილსაც, მაგრამ დროთა განმავლობაში კარგავენ… ან კიდევ მხოლოდ დროის მცირე მონაკვეთებში…

არადა ემოცია იმდენად თავბრუდამხვევი და წარმტაცი რამაა, რომ ნარკოტიკივით სულ მეტი და მეტი გინდა…

ემოციის ფაბრიკა მუშაობას განაგრძობს...


Alohomora!

გამარჯობა ნოლებისა და ერთების კომბინაციავ, ბლოგი რომ გქვია,

შენს ცხოვრებაში დამდგარა ოდესმე დრო, როცა მიმხვდარხარ, რომ ასე გაგრძელება აღარ შეიძლება, მოგბეზრებია გარშემომყოფნი? გინატრია, სრულიად ახალ ადგილას მოხვედრილიყავი უცხო ხალხში და ყველაფერი ხელახლა დაგეწყო?
ასეთი ეტაპი მაქვს ახლა და არ ვიცი საით წავიდე, ვის მივადგე…

უამრავი აზრი მომდის თავში და საით წავიღო აღარ ვიცი… რატომაც არ დავწერო? მერე რა, რომ არც მაღალფარდოვანი სიტყვების შერჩევა მეხერხება და არც განსაკუთრებული კრეატიულობით გამოვირჩევი?

ეს აზრების გამოთქმას მოწყურებული ადამიანის ბლოგია…

სახელს რაც შეეხება, ლურჯი ჩემი საყვარელი ფერია, kittie კი დიდი ხნის წინ მეგობარმა შემარქვა…

ლუმოს!

P.S.  ეს ჯადოქარის ბლოგიცაა და მხოლოდ ჯადოსნური ჯოხის შუქზე ჩანს, ამიტომ უმისოდ აქ შემოსვლას არც აქვს აზრი…