უახლესი

ფენტეზი, ნიკოლას ფლამელი და აგენტი oo7

მაგიით დაინტერესება ხშირად ფენტეზის ჟანრის წიგნების კითხვით იწყება.

 

 

 

აი, რატომ იწყებს მმკ თავპირის მტვრევას, როცა ჰორიზონტზე ამ ჟანრის პოპულარული წიგნი გამოჩნდება ხოლმე. და მაინც,მიუხედავად “ჯადოქრული ლიტერატურის” მრავალჯერადი შეჩვენებისა, “სატანისტები” საქართველოში ფენტეზის ჟანრის ლიტერატურას მაინც ვკითხულობთ.

 

 

 

ფენტეზი ის ჟანრია, რომელიც ამ სამყაროსგან მოწყვეტის და ოცნებებში გადაშვების საშუალებას გაძლევს, სადაც ყველა ჯადოსნური არსება, რაც კი ოდესმე გაგიგია, რეალურია.

აქ ყველაფერი შეიძლება მოხდეს, რაც რეალურ სამყაროში შეუძლებლად ითვლება. ფანტაზია სატანური კი არა, სასიცოცხლოდ აუცილებელი რამაა.

სხვანაირი გარემოს მიუხედავად, ფენტეზის ჟანრის წიგნების პერსონაჟები ხშირად ისეთივე ადამიანურნი არიან, როგორც ჩვენ – ჩვენსავით სტკივათ, უხარიათ, იბრძვიან, უყვართ…

 

 

 

ამბობენ, ფენტეზი ბავშვებისთვისააო.

ე კი ვამბობ, რომ ფენტეზი იმ ადამიანებისთვისაა, რომლებსაც ჯერ კიდევ შერჩათ ჩარჩოების გარეშე ოცნების ნიჭი.

 

მათთვის, ვისთვისაც ნაცრისფერ ყოველდღიურობას ვერ დაუკარგვინებია სპილოგადაყლაპული გველის დანახვის უნარი.

 

 

 

 

 

 

 

ერთი სიტყვით, ეს ჟანრი ყველასთვისაა, ვის გულშიც ჯერ კიდევ ცოცხლობს ცნობისმოყვარე და სამყაროსთვის ფართოდ გახელილი თვალებით მომზირალი მეოცნებე ბავშვი.

 

 

 

რამდენიმე თვის წინ ფენტეზის ჟანრის ახალი სერიის კითხვა დავიწყე. ესაა ირლანდიელი მწერლის, მაიკლ სკოტის The Secrets of the Immortal Nicholas Flamel.

 

 

 

სერია სულ 6 წიგნისგან შედგება:  The Alchemyst, The Magician , The Sorceress, The Necromancer, The Warlock (გამოვა 2011 წელს) და The Enchantress (2012).

 

 

 

ამ წიგნებს პირველ რიგში მრავალი ქვეყნის მითოლოგიის გამოყენებისა და არანაკლები რაოდენობის ისტორიული პერსონაჟის არსებობის გამო ვკითხულობ. წიგნის პერსონაჟები არიან, მაგალითად: ჰეკატე, ბასტეტი, მაკიაველი, შექსპირი, ჟანა დ’არკი, მარსი, პალამედე, გილგამეში,  პრომეთე, სფინქსი და ა.შ.

 

 

 

საინტერესოა ასევე მოქმედების ფართო არეალი: სან-ფრანცისკო და ამერიკის სხვა ადგილები, პარიზი, ლონდონი, სხვა სამყაროები…

 

 

 

ცენტრში კი სოფი და ჯოში – ტყუპები სუფთა ოქროსფერი და ვერცხლისფერი აურებით, რომლებიც წინასწარმეტყველების მიხედვით სამყაროს გადაარჩენენ ან გაანადგურებენ მას.

 

 

 

სოფი და ჯოშ ნიუმენები 15 წლის ტყუპები არიან, რომლებიც ერთ მორიგ ზაფხულს დეიდასთან ატარებენ და თან მუშაობენ (სოფი კაფეში, ჯოში კი ნიკოლას ფლემინგის წიგნების მაღაზიაში). სულ მალე დოქტორი ჯონ დი-ს გამოჩენა ყველაფერს თავდაყირა აყენებს და ჩვენი გმირები თავბრუდამხვევ მოგზაურობას იწყებენ კონტინენტიდან კონტინენტზე და სხვა სამყაროებში, შეხდებიან უამრავ ჯადოქარსა თუ მითოლოგიურ არსებას, შეისწავლიან ელემენტალების მაგიებს და გამოცდის წინაშე დააყენებენ ყველაზე დიდ რამეს, რაც გააჩნიათ – ერთმანეთისადმი ერთგულებას.

 

 

 

ნიკოლას და პერენელ ფლამელები კი მთელი ამ მოგზაურობის მანძილზე მათ გვერდით იქნებიან და მრავალ პასუხთან ერთად მრავალ კითხვას გაუჩენენ ტყუპებს.

 

 

 

ჯონ დი (Dr. John Dee) – წიგნის მთავარი ანტაგონისტი – ელისაბედის ეპოქის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ისტორიული პიროვნებაა – ოკულტისტი, ალქიმიკოსი, მათემატიკოსი, გეოგრაფი, ასტროლოგი და ასტრონომი.

 

 

 

სწორედ მან აირჩია ელისაბედ I-ს კორონაციის თარიღი და პირველი აგენტი 007 გახლდათ. ჯონ დი კოდირებულ გზავნილებს ასე აწერდა ხელს: “oo7” – სადაც ინგლისური ასოებით დაწერილი oo დედოფლის თვალებს წარმოადგენდა (დი დედოფლის თვალების როლს ასრულებდა), ხოლო 7 მის პერსონალური ნიშანს.

 

ვინც წიგნის დაგემოვნება გადაწყვიტა, მისი პირველი ნაწილით გავუმასპინძლდები (ინგლისურ ენაზეა): The Alchemist.

ჯადოსნურ მოგზაურობას გისურვებთ

ანონიმ ინტერნეტომანთა კლუბი

გამარჯობა, მე bluekittie ვარ და ინტერნეტომანია მაქვს.

ეს კი ანონიმ ინტერნეტომანთა შეხვედრაა. დასწრება თავისუფალია.

გელით სასიამოვნო ვახშამი სანთლის შუქზე და საუბარი ყველაფერზე, რაც ამ თემასთანაა დაკავშირებული.

ჯერ საკუთარ თავზე გიამბობთ.

სიმპტომები: ეცადეთ, იპოვოთ ჩემი სახლში ყოფნისას წუთი, როცა ფეისბუქზე, სკაიპში, ფორუმზე და კაცმა არ იცის, კიდევ სად არ ვარ – საეჭვოა, მოახერხოთ.

თუ იპოვით, მაშინაც – ოჯახის წევრებთან საუბრისას, ჭურჭლის რეცხვისას, საზამთროს ჭამისას, თავის მოფხანისას, აბაზანაში, “ზალაში”, საძინებელში, – მუდმივად იმაზე ვფიქრობ, როდის დავუბრუნდები ვირტუალურ რეალობას.

ასე, ვზივარ და უსასრულოდ ვაწკაპუნებ refresh ღილაკს.

სახლში ყოფნის არცერთი წუთი არ მემეტება სხვა საქმისთვის – ძილიც კი.

ამას თუ კითხულობ, 97% ინტერნეტომანი ხარ.

შენიშვნა: ამ წამალზე შეჯდომის მიზეზი ყველას თავისი აქვს.

მაინტერესებდა, ჩემნაირი თუ აქვთ.

აღიარება: ინტერნეტომანიით სახლში ყოფნის სიძულვილმა დამაავადა.

საკმარისია, გარეთ გავიდე, რომ ის აღარ მაწუხებს. წინააღმდეგ შემთხვევაში კი მხოლოდ ინტერნეტში შემიძლია თავი “სრულფასოვან” ადამიანად ვიგრძნო.

როგორც კი თავს მაღლა ვწევ და ოთახში მიმოვიხედები, გისოსების მეტს ვერაფერს ვხედავ და სული მეხუთება.

მეზიზღება ეს სახლი, მეზიზღება ოჯახის წევრებთან ურთიერთობის ვალდებულება (დის გარდა), მეზიზღება ყველაფერი, რაც აქაურობასთანაა დაკავშირებული.

ინტერნეტი კი… ოოო ეს ინტერნეტი… ბევრი ახალი ადამიანი, ბევრი თავისუფლება, ბევრი გასართობი, ბევრი ფანტაზია და საშუალება, უსასრულოდ მოკლა დრო…

მეტი რა გინდა ადამიანს, როცა საიდანმე გაქცევა გსურს?

What’s your excuse?

მინდა თუ არ მინდა?

რაც უფრო შორს ხარ, მით უფრო ვტკბები, მე შენში მიყვარს ოცნება ჩემი…

არ ვიცი, მოგიახლოვდე, თუ ეს ყველაფერი იისფერ ფანტაზიად დავტოვო…

მინდა რეალური იყო, თან მეშინია, ნისლივით არ გამეფანტო…

მინდა, მიყვარდე და თან მეშინია…

მეშინია, არ მეტკინოს.

რატომ ვარ ასეთი მშიშარა?

მინდა, ფიქრი შევწყვიტო.

მინდა ვერაფერი ვიგრძნო და ცოტა ხნით უსასრულობის ნაწილი გავხდე.

ან დიდი ხნით…

ზემოდან ვიღაც მაგრად გვეკაიფება

ეს ფიქრი დიდი ხანია მაწუხებს.

წარმოიდგინეთ, რა სასაცილოა ზემოდან 6 მილიარდზე მეტ ჰუმანოიდზე დაკვირვება: მათი ყოველდღიური უაზრო პრობლემების, უაზრობისთვის ცხოვრებისა და უაზრობისთვისვე სიკვდილის დანახვა.

სასაცილო არ იქნება ჩვენივე გამოგონილი ღირებულებების, სულელური მორალების და წესების, მათ გამო მომხდარი იდევ უფრო უაზრო ომებისა და ტანჯვა-წამების ყურება?

ჭიანჭველებით ვფუსფუსებთ ყოველდღე ერთ ეზოში და რა ხდება იმის იქით, აზრზე არ ვართ.

წარმოიდგინეთ, რომ იქ, ზემოთ, ერთ-ერთმა მათგანს გართობა უნდება და უცნაურ ნივთს, ან სულაც, უცნაურ მოვლენას გვიგდებს. მერე კი დგას და უყურებს, როგორ ვცდილობთ საუკუნეების განმავლობაში ამ “რაღაცის” წარმოშობის და არსებობის მიზეზების დადგენას.

ან იქნებ სხვებიც მასთან ერთად დგანან და სანაძლეოებს დებენ, ვინ უფრო ადრე მოახერხებს საიდუმლოს “ამოხსნას” და ადამიანუკებისთვის დამაჯერებელი ახსნის მოფიქრებას (“ვირთხების რბოლასავით”).

კარგი იუმორის გრძნობა აქვთ იქ, ზემოთ…

ბურთულები, რომლებიც ერთმანეთთან მიაგორეს

საიდან იწყება მეგობრობა?

 

გაიხსენეთ მომენტი, როცა მიხვდით, რომ თქვენი მეგობრები “თქვენები” გახდნენ…

ზოგი ამას დერეფანში მასთან ერთად ტრიალისას მიხვდა.

 

ზოგს ამისთვის წლები ერთ მერხზე ჯდომა დასჭირდა და კონკრეტულ მომენტი მისი მეხსიერების ლაბირინთებში სამუდამოდაა დაკარგული.

 

ზოგიერთმა  ექსკურსია ან ქეიფი გაიხსენა.

 

მაგრამ უმეტესობის მეხსიერებაში ცარიელია იმ კონკრეტულ მომენტის ადგილი, როცა ამა თუ იმ ადამიანთან მეგობრობა “გადაწყვიტა”.

 

მიუხედავად ამისა, ეს მომენტი ხომ არსებობს? ხომ არის ადგილი დროსა და სივრცეში, საიდანაც ჩვეულებრივი “გამარჯობა-როგორ ხარ”-ს იქით მოგინდა წასვლა?

რატომ მოხდა ეს? რატომ ეს ადამიანი და არა ის?

ცხოვრებაში ბევრ ადამიანს ვხვდებით, რომელთან ურთიერთობა შეიძლება მოგვწონდეს და რომელთაც შეიძლება ძალიან ვაფასებდეთ, მაგრამ ყველა არ ხდება ჩვენი მეგობარი. რატომ?

 

1 ვარიანტი: სიტუაციას მოაქვს.

 

მეგობრობის 90% შემთხვევითობიდან იწყება – შემთხვევით დალაპარაკებიდან, შემთხვევით შეხვედრიდან, შემთხვევით საჭირო მომენტში ურთიერთდახმარებიდან.

 

თუმცა ყველა, ვისაც შემთხვევით ვხვდებით, ველაპარაკებით ან ვეხმარებით, ჩვენი მეგობარი არ ხდება.

 

მეგობრობა კიდევ საერთო ინტერესებია, მაგრამ საერთოდ ინტერესების მქონე ადამიანები შეიძლება მეგობრები არ იყვნენ. ზედა პირობა დაცული რომც იყოს.

ჰოდა, რაშია მეგობრობის ჯადოსნური ფორმულა? მის არარსებობაში?

 

რა გვაიძულებს, თვალი დავხუჭოთ ადამიანის იმ თვისებებზე, რომელსაც არამეგობარში ვერ ავიტანდით? რატომ გადავწყვიტეთ, რომ ამ ადამიანის კარგი და ცუდია მისაღები და არა იმ ვიღაც სხვისი?

 

რა გვანდომებს ადამიანთან იმ სიტუაციის გარეთ შეხვედრას, სადაც ისედაც ჩვენი გზები ისედაც იკვეთება?

ნუთუ ადამიანები, რომლებთანაც ასეთი სიხარულით ვურთიერთობთ, მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ არიან “ჩვენები”, რომ რაღაც უხილავმა ძალამ ოდესღაც პატარა ბურთებივით მიგვაგორა ერთმანეთთან და მერე კიდევ დიდხანს გვაგორავებდა?

გამოდის, რომ ასე “შემთხვევით” ძალიან ბევრი ადამიანი დავკარგეთ, ვინც შეიძლებოდა, დღეს ჩვენი მეგობარი და მესაიდუმლე ყოფილიყო – მხოლოდ იმიტომ, რომ საჭირო დროს საჭირო ადგილას არ აღმოვჩნდით და საჭირო მიზეზი არ მოგვეცა ერთმანეთის პიროვნებით დაინტერესების – ანუ ერთმანეთთან არ მიგვაგორეს.

რატომ ვეგუებით ამას და რატომ ვანდობთ ყველაფერს შემთხვევითობას?

ძალიან ბევრი კითხვა დავსვი, რომელზედაც პასუხი არ გამაჩნია. ან გამაჩნია და ვერ ვხვდები.

მიმახვედრებს ვინმე?

Harry Potter and the Deathly Hallows Teaser

ჰარი პოტერის თიზერი – როგორ გამომპარვია ინტერნეტგათშულს, ახლა ვნახე მხოლოდ :-S

 

გული ამიფრიალდა, როცა ვუყურებდი…

მომენატრა ჯადოსნური სამყარო, სადაც ბავშვობის ნახევარი გავატარე…

მომენატრა საყვარელი კოშკი, საერთო ოთახის ბუხართან ჯდომა, სნეიპის, მაკგონაგელისა თუ ფლიტვიკის გაკვეთილები.

მრუდე ქუჩა, ჰოგსმიდი, დამბლდორი… სია უსასრულოდ გრძელდება, ამიტომ გირჩევთ, ვისაც არ გინახავთ, ვიდეო ნახოთ:

ძალიან პატარაა 😦 შოკოლადის ტორტის ერთ ლუკმას რომ გასინჯებენ, ისე.

აკციო ნოემბერი!

ბურბურახი, ბუები და შოკოლადის ბაყაყები ანუ ჰარი პოტერის სამყარო ფლორიდაში

ვერც კი წარმოვიდგენ, რა გრძნობაა, როცა შენი ოცნების სამყაროში რეალურად ხვდები.

სამწუხაროა, რომ ამით მანიპულირებენ ხოლმე – ოცნება ძვირი ღირს. თუმცა რას იზამ, შენი ოცნება სხვის ოცნებაზე – ფულზე უნდა გაცვალო.

ფლორიდაში ცოტა ხნის წინ ჰარი პოტერის გასართობი პარკი გაიხსნა, სადაც ყველა ჭეშმარიტ პოტერისტს და არამარტო მას ბევრი სიურპრიზი, გართობა და მცირე ხნით სხვა სამყაროში მოხვედრა ელის.

ჰიპოგრიფისა და დრაკონის roller-coaster-ები,  ტკბილეულითა და უამრავი საინტერესო ნივთით სავსე ზონკოს და თაფლუჭის მაღაზიები.

აქ სხვა რამეებთან ერთად ჯადოსნური ჯოხების, შოკოლადის ბაყაყების, ბერტი ბოტის ყველანაირი გემოს კანფეტების და სნიკოსკოპების ყიდვაც შეიძლება.

გარეთ ბურბურახის ჩამოსასხმელ აპარატთან რიგები დგას (სხვათა შორის, ამ სასმელის 5 საბოლოო ვარიანტიდან ჯოან როულინგმა ამოარჩია “ის” ბურბურახი, რომელიც საკუთარი ფანტაზიით შექმნა თავის დროზე – რა უცნაურია, როცა საკუთარ ფანტაზიას აგემოვნებ). ალკოჰოლური ბურბურახის მსურველებმა “ღორის თავში” უნდა შეიარონ 😛

არც გოგრის წვენის, შოკოლადის ქვაბის ფორმის ნამცხვრის და სხვა ტკბილეულის მოყვარულებს დაწყვეტენ გულს.  

წიგნებიდან ნაცნობი მაღაზიების გარდა აქ უამრავი სხვა მაღაზიაა, სადაც ჰარი პოტერთან დაკავშირებული ყველანაირი ნივთის ყიდვა შეიძლება.

ცოტას გაივლი და საბუეს წააწყდები – როგორ მინდა, ბუ მყავდეს!

ამდენი მაღაზიის გავლის შემდეგ კი ბოლოსდაბოლოს ჰოგვორტსის ნამდვილად ჯადოსნურ ციხესიმაგრეს მიადგები. Harry Potter and the Forbidden Journey გზაა, რომლის გავლისას ციხესიმაგრეში უამრავ ნაცნობ ადგილს, არსებას, ფილმისა თუ წიგნის სცენას ნახავ.

ნაცნობი ადგილები თუ საგნები არც პარკშია იშვიათობა, მაგალითად ჰაგრიდის ქოხი და ფორდ ანგლია.

ბოლოს კი ერთ-ერთი ყველაზე მრავალიცხოვანი ჰარი პოტერის საიტის, Leaky-ს გუნდის ვიდეოს გთავაზობთ, რომელიც მათ ჰარი პოტერის სამყაროში სტუმრობისას გადაიღეს:

პირველ ნაწილში პარკში შეგიყვანენ და სხვა რაღაცებთან ერთად საბუეს და ბურბურახის დაგემოვნებას გაჩვენებენ.

მეორე ნაწილში კი შოკოლადია ბაყაყებს და თაფლუჭის მაღაზიას ნახავთ და ჰიპოგრიფზეც გაისეირნებთ.

(ერთ-ერთი გოგოს ბუ-ყელსაბამზეც დამრჩა თვალი :-S )

იმედია, ამ ოცნების საყიდელი ფული მეც მექნება ოდესმე ^_^