ლურჯი კოშკი

ჯადოსნური ციხესიმაგრე გერმანიაში

ეს Neuschwanstein-ია – ყველაზე ცნობილი ციხესიმაგრე მსოფლიოში, რომელიც კინაღამ მსოფლიოს ახალ 7 საოცრებაში შევიდა.

ციხესიმაგრე, რომლის გარშემო ლეგენდებს ბოლო არ უჩანს.

სასახლე, რომელიც რეალობაში თუ ნახე, განცდილი ემოციები ცხოვრების ბოლომდე გეყოფა. სურათებიც კი შოკისმომგვრელია. მისი შემხედვარე თავს ნამცეცა ადამიანად, არარაობად გრძნობ.

რამდენ ჩვენგანს შეუძლია ცხოვრებაში ასეთი სასწაულის შექმნა?

ესაა სასახლე, რომელიც დისნეილენდის მძინარე მზეთუნახავის ციხესიმაგრის შთაგონება გახდა.

სასახლე, რომელიც 1 ადამიანისთვის – ბავარიის მეფე ლუდვიგ II-ისთვის აშენდა მე-19 საუკუნეში. ნოიშვანშტაინი სწორედ მისი ფანტაზიის ნაყოფი იყო და მშენებლობის არცერთი დეტალი არ დაუტოვებია უყურადღებოდ.

ლუდვიგ II – ლეგენდარული პოეტური სულის მქონე “ზღაპრების მეფე”, რომელსაც ვაგნერის ოპერები და განმარტოება უყვარდა. “შეშლილ მეფესაც” ეძახდნენ უცნაურობების გამო.

სუფრას 4 კაცისთვის აშლევინებდა ხოლმე, რადგან წარმოსახვით სტუმრებთან ერთად უყვარდა ვახშმობა. მეფე ხშირად ღამით ცხოვრობდა, დღისით კი ეძინა.

ციხესიმაგრის იდეა პირველად რიხარდ ვაგნერისადმი მიწერილ წერილში აღწერა.

ნოიშვანშტაინში (ეს სახელი მას მხოლოდ მეფის სიკვდილის შემდეგ ეწოდა) ძალიან ცოტა ხანს იცხოვრა და მის დასრულებას ვერც კი მოესწრო.

მეფის ექსცენტრული ბუნება მრჩევლებს ყელში ამოუვიდათ და გიჟად გამოაცხადებინეს.

“ზღაპრების მეფის” სიკვდილიც კი საიდუმლოებითაა მოცული – სასახლის ახლოს ტბაში იპოვეს დამხრჩვალი იმ ექიმთან ერთად, რომელმაც შეშლილად გამოცხადა.

“შეშლილი მეფის” საყვარელი კომპოზიტორი ვაგნერი ციხესიმაგრეში ერთხელაც არ ყოფილა, მიუხედავად იმისა, რომ შიგნიდან მისი ოპერების სცენებით იყო მთელი სასახლე მოხატული. კომპოზიტორი სასახლის დამთავრებამდე გარდაიცვალა.

ციხესიმაგრის სახელი – Neuschwanstein ქართულად “ახალი გედის ქვას” ნიშნავს და ვაგნერის ერთ-ერთი ოპერის პერსონაჟის საპატივსაცემოდ დაერქვა.

იმედია, ოდესმე ამ ჯადოსნური ქმნილების აღქმას ახლოდან შევძლებ.

ნოიშვანშტაინის სილამაზით ალბათ კიდევ მრავალი თაობა დატკბება, ჩემნაირებს კი შეშურდებათ, რომ ასეთი საოცრების შექმნა არ ძალუძთ.

Advertisements

ტკივილი, რომელსაც რობოტები ვერასდროს იგრძნობენ

სულის შემძვრელი, გულ-მუცელის გამყინავი ტკივილი.

ტკივილი, რომელიც თავიდან ფეხებამდე ტალღებად გივლის და ყოველ უჯრედს ნემსებად ერჭობა.

ტკივილი, რომელიც თავს არ განებებს.

ტკივლი, რომელმაც პარაზიტივით დაიბუდა სხეულში და შენი ნაწილი გახდა.

ტკივილი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ბევრი

ტკივილი

გიხუთავს ყოველდღე სულს.

ყოველ წუთს,

ყოველ წამს,

ყოველთვის, როცა ფიქრობ.

ყოველთვის, როცა ცდილობ, იყო ადამიანი და არა რობოტი.

Will the pain ever end?

I wanna be numb and not feel anything…

And still, I don’t want to feel nothing at all…

Nothing’s ever enough…

No one’s there to help…

So, just go on piercing through my soul,

go on making me bleed,

go on driving me insane,

go on tearing my heart out and eating the pieces,

continue the torture until there’s nothing left…

At least one of us can be happy.

Lucky Pain…

Never wanted to be an easy victim…

Never wanted to feel like nothing…

Never wanted to hate the sunshine…

Never wanted to feel pain…

Guess dreams don’t come true

Lock me up on the island of dreams and never let me out…


ოცნებები უინტერნეტობისას, ბაყაყების ორკესტრის თანხლებით

ვუყურებ, ვისმენ და უბრალოდ შევიგრძნობ.

რას?

თბილისის ზღვას.

თბილისის ზღვაზე უთვალავ ნათურას, წყალში რომ ირეკლებიან და გისოსებს გვანან… განწყობის თეორიაა, ვცხოვრობ გალიაში – ვხედავ გისოსებს…

მესმის ბაყაყების ყიყინი, გვერდით და მიზის, რომელსაც ვეხუტები, მის  სითბოს ვგრძნობ და ბაყაყების ორკესტრს ვუსმენ შორიდან… ნეტა რა აყიყინებთ ღამის 5 საათზე? რამე უხარიათ? წუხან? უყვართ? სძულთ?

მზის ენერგიით დამუხტული პატარა ნათურები მორცხვად ციმციმებენ სახლის წინ… მთებს იქით კი ჰაერში გამოკიდებული შუქები , მათაც თითქოს რაღაცის ერიდებათ…

საოცარი შეგრძნებაა… საოცარი ადგილი. უცნაური აურა, თითქოს სუფთა, შეურყვნელი, უცოდველი.

ცხოვრებაში რამდენჯერ მიძებნია წმინდა, შეურყვნელი ადამიანები… ადამიანები, რომელთაც ადამიანთა სიკეთის ჯერ კიდევ სჯერათ… ისე, როგორც ბავშვებს თოვლის ბაბუის. როგორ მდომებია, რომ ამ ადამიანებმა ერთ მშვენიერ დღეს არ გაიღვიძონ და არ გაიგონ, რომ ის არ არსებობს… რატომ არ არსებობს? ყველაფერი არსებობს, რისიც გვჯერა… დაჯერებაა პრობლემა – ხომ ვერ იტყვი უცებ, ამის მინდა მჯეროდეს და მართლა დაიჯერო?

აი ასე, ვსხედვართ თბილისის ზღვაზე და ვჯვამთ სიბრძნეებს… ვწუწუნებ ჩემს „შინაგან ტორმუზზე“, რომელიც თავისუფლების საშუალებას არ მაძლევს… ვწუწუნებთ ანგარებაზე, ვწუწუნებთ უნდობლობაზე და ვნანობთ, რომ ადამიანებს გულს ვუშლით, რადგან მათი ცუდი ბუნებიდან გამომდინარე, მხოლოდ ამ ცოდნის ჩვენივე საზიანოდ შემობრუნების იმედი გვაქვს…

გვაინტერესებს, რატომ არ ლაპარაკობენ სხვები საკუთარ თავზე, საკუთარ შეგრძნებებზე, საკუთარ ოცნეებზე?

დღეს დავუსვი ერთ ადამიანს ეს შეკითხვა და მიპასუხა, ძირითადად ძილზე ვიცნებობო…

რატომ ავიწყდებათ მოზრდილებს ოცნება? ავიწყდებათ, რომ ცხოვრება ლამაზი შეიძლება იყოს…

აღარ ოცნებობენ საყვარელ ადამიანთან ერთად თბილისის ზღვაზე ჯდომაზე და მძინარე ქალაქის ყურებაზე…

აღარ ოცნებობენ მწვანე ბალახზე წამოწოლაზე, ვინმესთან ჩახუტებაზე და უბრალოდ მთვარის სილამაზით ტკბობაზე…

აღარ ოცნებობენ ნაყინის პლანეტაზე, ცოცხით ფრენაზე, სითბოზე, ვიღაცის თვალებში სამყაროს დანახვაზე… ვერ წარმოუდგენიათ, რომ ბედნიერი მხოლოდ იმიტომ შეიძლება იყო, რომ დღეს მზე ანათებს და სულს გითბობს.

ვერ წარმოუდგენიათ ან ამაზე ფიქრი დაავიწყდათ. იმდენად მოსაწყენი გახდა ცხოვრება, ყალბი ურთიერთობები, მატერიალურზე ოცნება, რომ ოცნებებისთვს ადგილი არაა.

ასეთები არიან ყველანი, ბორკილდადებულნი და ჩაკეტილნი!

სიჩუმეს თვითმფრინავის ხმა არღვევს… რამდენი ადამიანი მიფრინავს ახლა ამ დაწყევლილი ადგილიდან? ადგილიდან, სადაც ოცნება დაავიწყდათ? თუმცა, არც სხვაგან მეგულებიან მეოცნებენი… მათ ხომ სასტიკად უსწორდებათ ცხოვრება? ოცნებებს დანგრევა უწერიათ მხოლოდ. ასე გვასწალიან სკოლაში, ასე გვასწავლიან მშობლები, ასე გვასწავლიან მეგობრები. რატომ უნდა იოცნებო შეუძლებელზე?

მარტო იმიტომ, რომ წამით ამ ოცნების ნაწილი ხდები და ბედნიერი ხარ.

მხოლოდ ამიტომ…

მარცხნივ, მთების თავზე ცას სითეთრე შეეპარა… უკვე თენდება, ხვალ – არა, უკვე დღეს – რამდენი საქმეა გასაკეთებელი, რამდენი წვრილმანი სადარდებელი და რამდენი სიყალბე მოსათმენი…

მინდა რომ ეს წამი უსასრულოდ გაგრძელდეს…

კიდევ მეოცნებე ადამიანი მინდა…

მინდა, მასთან ერთად გავფრინდე…

არ მაკმაყოფილებს ეს სამყარო…

სხვა სამყაროში მინდა…

მინდა…


Wordless Lament


ვერიტაზერუმი უნდა დავლიო

(მაგლების საყურადღებოდ: ვერიტაზერუმი სიმართლის ელექსირია)

ამ წუთას მივხვდი, რამსისქე კედელი მაქვს გარშემო შემოვლებული.

ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ენა და ამ შემთხვევაში თითები მაქვს დატყვევებული.  ხმის ამოღებაში და ტექსტის აკრეფაში რაღაც უხილავი ძალა მიშლის ხელს.

საერთოდ გალიაში ვცხოვრობ, მაგრამ ამაზე სხვა დროს.

ჩემი ერთ-ერთი მიზანი თავისუფლების მიღწევაა, მაგრამ ამისთვის თვითონ უნდა ვიყო ჯერ თავისუფალი და ტვინის გალიიდან გამოვიდე.

რეალურ ცხოვრებაში ეს ალბათ საშიშია, მაგრამ ვირტუალურად მაინც…

ჩემი ვინაობა ხომ თითქმის არავინ იცის…  ან რომც იცოდეს, რა?

რისი მეშინია?

მგონი შიშის გასაქრობადაც მჭირდება რაიმე ელექსირის დალევა. ნახევარპრინცის წიგნს ჩავუჯდები…

მორიგი მაგიური სიმღერა ტივტივებს საფიქრელას ზედაპირზე:

It is the fear that drives you mad
It is the fear that makes you blind
It is the fear that keeps you sad
It is the fear that kills your mind

ეს პოსტი თვითშთაგონებისთვისაა დაწერილი.

საკმარისია თითებზე ბოქლომის დადება და იმაზე ფიქრი, რას იფიქრებენ.

გალიიდან გამოსვლის დროა…

საკმარისია!

დავლევ ახლა ვერიტაზერუმს და გულწრფელი გავხდები!

ვილაპარაკებ იმაზე, რაზეც აქამდე ვდუმდი.

არ შემეშინდება შეცდომების დაშვების.

არ შემეშინდება ამ შეცდომებზე სწავლის.

არ შემეშინდება…

Accio Veritaserum!!!

დავლევ და უშიშრად ვიტყვი: “CONFRINGO!!!”

გავაღწევ გალიიდან!


ურთიერთობა-ნარკოტიკი და “ლომკა” სკაიპში

ვაღიარებ, ადამიანებთან ურთიერთობა ჩემთვის ნარკოტიკია.

ადამიანები, რომელთაც ვუახლოვდები და ყველანაირ თემაზე ველაპარაკები, ჩემთვის ჰაერივით საჭირო ხდებიან ხოლმე.

მინდა, ყოველდღე საათობით ველაპარაკო.

ზოგჯერ ლაპარაკის დამთავრების შემდეგ გონებაში ისევ ვაგრძელებ მათთან საუბარს.

თავბრუ მეხვევა და მთელი დღეები სხვაზე ვერაფერზე ვფიქრობ.

 

მჭირდებიან ადამიანები.

მათ გარეშე თავს არარაობად ვგრძნობ და ჯადოსნურ ციხესიმაგრეში ვეძებ თავშესაფარს.

ვირტუალური ურთიერთობა გაცილებით უფრო თავისუფალს მხდის და ისეთ რაღაცეებს მაფქვევინებს, რასაც პირისპირ არავის ვეტყოდი.

დიდი ხნის ნაცნობებთანაც კი სკაიპში დამიწყია ახლო ურთიერთობა გაცნობიდან კარგა ხნის შემდეგ.

ასეა ყოველთვის – მორიგი სკაიპი-კაიფი და მის გარეშე კი საშინელი  “ლომკა” – მთელი დღეები გულის ფრიალი და ჰიპერაქტიული მომენტებისა დეპრესიის დღეში 15-ჯერ მონაცვლეობა.

სასაცილო ისაა, რომ ეს “საშინელებაც” მიყვარს.

მიყვარს, იმიტომ რომ თავს ადამიანად მაგრძნობინებს.

ვგრძნობ, რომ ცოცხალი ვარ.

ჰაერში გამოკიდებული, მაგრამ ცოცხალი.

ემოციებზე ვკაიფობ. ფრენა მიყვარს.

 

ბრახ! რეალობა…

დამეთანხმებით, რაც არ უნდა საინტერესო იყოს ეს საუბრები, თუ ადამიანი ემოციურად involved არაა, მისთვის ეს მოსაბეზრებელი და ძნელად ასატანი შეიძლება გახდეს.

მითუმეტეს, როცა ამ ადამიანს ყველაფერი იოლად ბეზრდება.

ხედავ, რომ საათობით გელაპარაკება – თუ მისწერ.

აშკარად მოსწონს – თითქოს.

თითქოს…

მაგრამ პირველი თვითონ არ გწერს არასდროს.

და გიჩნდება კითხვა – იქნებ თავს აბეზრებ?

იქნებ საერთოდ არ უნდა ლაპარაკი და უბრალოდ გულს არ გტკენს?

იქნებ…

ამიტომ ზიხარ და უყურებ, როგორაა შემოსული სკაიპში და მაინც არ წერ…

ბოლო 10 ლაპარაკისას შენ არ მისწერე? ახლა იქნებ მან მოგწეროს?

მარტო ეს არ გაკავებს, არც ნარკოტიკის მიჩვევა გინდა – მერე ისეთი სასიამოვნო აღარაა და ახალი საინტერესო ადამიანის მოძებნა გიწევს, რაც არც ისე ადვილია.

ზიხარ და ლომკა გტანჯავს.

გულ-მუცელის მწველი, თავბრუდამხვევი, ხელების ამაკანკალებელი ლომკა.

როგორ მინდა კაიფში გატარებული კიდევ ერთი საღამო.

რაც არ გკლავს, გაძლიერებსო და იქნებ ამ ნარკოტიკის ზეგავლენიდანაც მოვახერხო გაძლიერებულმა გამოსვლა.

იქნებ…


ვეძებ ადამიანებს!!!

რამდენჯერ მიოცნებია, უცნაური სათვალე ან ლინზა მქონოდა, რომლითაც ადამიანების რეალურ სახეს დავინახავდი, ყოველგვარი ნიღბის გარეშე…

კიდევ უკეთესი, დედამიწაზე მცხოვრებ ადამიანთა ერთიანი database-ის ქონაზე მიოცნებია, advanced search ფუნქციით, სადაც სასურველი აზროვნების მქონე ადამიანებს სულ იოლად მოვაგნებდი.

დედამიწას ამძიმებს ამდენი ფსევდოინტელექტუალი, ფსევდოქრისტიანი, ფსევდომორალისტი – ეს ფსევდოსაზოგადოება. ყელშია ამოსულია ამდენი სნობი, ფულისტი, დედაკაცი, ქუჩის ბიჭი, რომელი ერთი ჩამოვთვალო!

მაჩვენეთ ნამდვილი ადამიანები!!!

გულისამრევია ამდენი უაზრო წესი, რასაც ჩვენვე ვქმნით, ხოლო შემდეგ ვემონებით და თავს ვამართვინებთ.

 

ვიღაცამ დაწერა, ცხელ გულზე დაწერილი პოსტები არ ვარგაო – რა მარაზმია!

 

ემოცია გაწერინებს, გაადამიანებს, ემოციით დაწერილი უმეტესად ასჯერ და ათასჯერ უფრო მართალი და გულწრფელია!  პირადი ბლოგს იმისთვის წერ, რომ რაც გაწუხებს, ის დაწერო!

 

მჯერა, რომ გამგები წააწყდება ამას და გაიგებს… და დააკომენტარებს კიდეც – იქნებ სულელი ვარ უბრალოდ და ტყუილად ვოცნებობ ადამიანებთან შეხვედრაზე?