არ მინდა ვიყო რეალისტი

ისევ ის ღიმილი შენს სახეზე, სულელ ბავშვად რომ მაგრძნობინებს თავს.

გადის დღეები, თვეები, შენ კი ისევ პოულობ რაღაც ახალს ჩემში, უცნაურს და სასაცილოდ ბავშვურს.

შენ გგონია, რომ გავიზრდები, რომ შენს გამო ახალი პიროვნება გავხდები.

შენთვის სასაცილოა, რომ სამყაროს ბავშვის ფართოდ გახელილი თვალებით ვუყურებ.

თვლი, რომ აბსურდული იდეები მაწუხებს, თუ ჩემი ცხოვრების მთავარი მიზანი პირად ცხოვრებასა და კარიერას/ფულს არ ეხება.

გაიგებ ოდესმე იმ კითხვაზე პასუხს, რომელიც მუდამ გაწუხებს: რატომ? რატომ გაინტერესებს? რაში გჭირდება? რას გაძლევს?

ბევრი ისეთი რამის მჯერა, რაც ვერც კი წარმოგიდგენია.

ნეტა რას იტყოდი, შენგან დამალული მე რომ გაგეცნო.

ალბათ წახვიდოდი?

ან შეიძლება არც წასულიყავი, მაგრამ იმ გრძნობას რა გადაიტანდა, რომ იმედი გაგიცრუე…

და მაინც მიყვარხარ.

და შენც გიყვარვარ.

ეს ხომ არარეალურია, მაგრამ მაინც ხდება – მაგასაც კი ვერ ვხდები?

მაშინ რა საჭიროა, ვიყო რეალისტი?

Take my hand, follow me through tranquility…

Advertisements

3 responses

  1. Fei Bukowski

    ex ex ex eeeeeeeeeex ex ex 🙂

    თებერვალი 29, 2012, 12:43 AM

  2. Fei Bukowski

    momenatra es gogo 🙂

    თებერვალი 10, 2013, 9:49 PM

  3. Effy Floyd

    guli mcydeba xolme,shemosvlisas axal postebs rom ver agmovachen,xshirad cere xolme ra:)

    დეკემბერი 26, 2013, 1:56 AM

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s