ცოტაოდენი სითბო

იყო დილა, იყო საღამო, პირველი ღამე…

თბილი, არანორმალური და ბავშვური…

keep waiting and craving for more…

სითბო, რომელსაც ადამიანის თვალებში ხედავ… იმ მომენტში, როცა თავში ქაოსია… და ეს გამოხედვა ყველაფერს გავიწყებს – გავიწყებს დარდებს, სევდებს, საკუთარ არარაობას და გონებაში მიმდინარე საბრძოლო ბატალიებს… მომენტალურად ყველაფერი ყუჩდება, სიჩუმე ჩამოწვება და თავს პირველად გრძნობ მშვიდად…

გინდა გააჩერო წამი, საათი, ღამე – რატომ უნდა ამოვიდეს მწველი მზე, რატომ უნდა გაიღვიძოს სულგაყინულმა ქალაქმა და რატომ უნდა დამთავრდეს ეს ყველაფერი ვითომ არაფერი…

იქნება დილა, იქნება საღამო, მეორე ღამე…

ისევ ის სიგიჟე, არანორმალური სითბო და წამიერი, წუთიერი თუ საათობრივი standby გონებაში… და ისევ ვითომ არაფერი…

დილას მოდევს საღამო, კვირა, თვე, იყინება მზე, წვიმს სევდა და თვალწინ ტრიალებს კადრები… გონების მაშინდელი გათიშვა მოგვიანებით error-ს აგდებს და ამ კადრებს ატრიალებს დღედაღამ…

ისევ იმედგაცრუება…

რა საჭირო იყო ან იმედი?

იმედი სულელებს აქვთ მხოლოდ…

ამ სისულელით სავსეა დედამიწა და ჯადოსნური ციხესიმაგრე…

And I watch how the beauty dies…

ლაბირინთი გასასვლელის გარეშე, უმიზნო ხეტიალი არსაით…

მორიგი სიკვდილი და ხელახლა დაბადება…

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s